"ทำไมเธอถึงได้เกรงใจฉันขนาดนี้?" จี้หวยลี่มองเธอยิ้มๆ ในแววตาเต็มไปด้วยความจนใจ
"เกรงใจไม่ดีหรือไง? ฉันไม่ใช่แม่ม่ายแก่ซะหน่อย!" เจียงหลินเซี่ยมองเขาอย่างจริงจัง "ที่บอกขอบคุณน่ะจริงใจนะ อย่ามาทำเป็นอ่อนไหวกับฉันที่นี่ ใจบางไปหน่อยไหม!"
"เสี่ยวเซี่ย..." จี้หวยลี่ยื่นมือไปจับมือของเจียงหลินเซี่ยไว้ "ฉันชอบเธอจริงๆ เธอไม่ให้โอกาสฉันสักครั้งเลยหรือไง? เพื่อเธอ ฉันยอมทิ้งชีวิตได้เลยนะ เธอจะมองฉันสักนิดไม่ได้หรือไง?"
เจียงหลินเซี่ยสะบัดมือออก "ชีวิตเธอฉันไม่กล้าเอา ฉันยังไม่อยากติดคุก ตอนนี้ฉันยังเด็ก ยังไม่อยากมีความรัก ถ้าเธอคิดว่าจะเอาฉันเป็นเพื่อนจริง ก็อย่ามาบีบบังคับฉัน"
"ไม่อยากมีความรัก? แล้วลู่ลิ่งล่ะ? เขาไม่เหมือนกันหรือไงที่จ้องเธอเอาไว้? เธอมีท่าทีกับเขาอย่างไร กับฉันเป็นอย่างไร? เสี่ยวเซี่ย เธอทำแบบนี้ไม่ได้ มันไม่ยุติธรรมกับฉัน!" จี้หวยลี่เอ่ยกล่าวหาด้วยอารมณ์ที่ปั่นป่วน
"เธอพูดแบบนี้ก็หมดความหมาย ฉันกับเขาอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน จะให้ทำหน้ากันไม่ได้หรือไง? อีกอย่าง ลู่ลิ่งไม่เคยสร้างความลำบากใจเรื่องความรักให้ฉันเลยสักนิด! เธอปากก็พูดว่ารัก แต่สิ่งที่ทำล้วนเป็นเรื่องที่ทำให้ฉันลำบากใจ ถ้านี่คือความรักของเธอ ฉันรับไม่ไหว! ค่ารักษาพยาบาลฉันจ่ายไปแล้ว เธอแค่ตั้งใจพักฟื้นให้หายก็พอ ฉันก็ต้องเตรียมตัวไปตำบลหยุนหลิงด้วย คงอยู่เป็นเพื่อนเธอไม่ได้" เจียงหลินเซี่ยพูดจบก็ลุกขึ้นยืน "จี้หวยลี่ ไจ้เจี้ยน"
*คำว่า ไจ้เจี้ยน เป็นภาษาต่างประเทศที่ตัวละครตั้งใจพูด คงไว้ตามต้นฉบับ*