“แม่ แม่——”
เจิ้งเสี่ยวหูได้ยินเสียงร้องไห้ของแม่ลอดกำแพงมา เขาจะทนอยู่ได้ยังไงไหว รีบดึงเข็มออกแล้ววิ่งมาทันที
พยาบาลก็วิ่งตามมาด้วย สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ “คุณหมอเจียง ต้องขอโทษด้วยค่ะ เขาวิ่งเร็วเกินไป แค่ฉันเหลียวมองปุ๊บเขาก็กระโดดลงจากเตียงวิ่งหนีไปแล้ว!”
เจียงหลินเซี่ยโบกมือ ใช้คีมคีบสำลีแอลกอฮอล์กดที่แผลให้น้ำเกลือ พูดเสียงเคร่งขรึม “กดไว้เอง!”
เจิ้งเสี่ยวหูจะไปมีใจสนใจเรื่องนี้ได้ยังไง เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายซบตัวแม่ “แม่ แม่ทำเสี่ยวหูตกใจแทบตาย! แม่อย่าตาย อย่าตายนะ เสี่ยวหูขาดแม่ไม่ได้…”
หลี่ชิวหงก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอย่อมไม่อยากพลัดพรากจากลูกชาย แต่เธอถูกความเจ็บปวดทรมานจนทนไม่ไหวจริงๆ เป็นความผิดของเธอ เธอเองที่ทำให้ลูกชายต้องผิดหวัง…
“เสี่ยวหู แม่ขอโทษลูก เป็นความผิดของแม่ แม่เป็นโรคเวรแบบนี้ แม้ปวดจนทนไม่ไหวจริงๆ แม่ก็ไม่อยากทิ้งลูกไปไหน!”
แม่ลูกต่างร้องไห้ระงม
เจียงหลินเซี่ยเห็นว่ากดแผลได้ที่แล้ว ก็หยิบสำลีแอลกอฮอล์ทิ้งลงถังขยะมูลฝอยทางการแพทย์ข้างๆ
“ร้องไห้ไปก่อนเถอะ พอหายร้องแล้วค่อยเรียกฉัน” เจียงหลินเซี่ยพูดเสียงเรียบๆ
หลี่ชิวหงชะงักไป ตอนแรกยังรู้สึกจุกจิกใจอยู่ พอได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกหมดอารมณ์ไปในทันที สะอื้นแล้วมองเธอ “คุณ คุณหมอเจียง เมื่อกี้คุณบอกว่าโรคฉันรักษาได้ จริงไหม ไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม?”