เฉียวหนิวฮวาน้ำตาคลอ ก้มหน้าลงไม่พูดอะไร สักพักใหญ่จึงเอ่ยเสียงอู้อี้ "แม่ หนูไม่ได้เอาน้ำหอมของหลี่เหมยไปใช้"
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพูดเรื่องนี้อีกครั้งหลังจากที่หลี่เหมยก่อเรื่องเอาไว้
ถ้าไม่พูดเธอก็รู้สึกอึดอัดใจจริง ๆ ต่อให้เธอยากจน แต่เธอก็มีศักดิ์ศรี ของที่ไม่ใช่ของเธอ เธอไม่มีวันแตะต้องแน่นอน เป็นหลี่เหมยเองที่เปิดน้ำหอมวางไว้บนโต๊ะแล้วลืมเก็บ เธอเห็นว่าจะมีฝุ่นเกาะก็เลยช่วยเก็บให้ แค่นั้นเอง ใครจะรู้ว่านางจะร้องไห้โวยวายว่าเธอเป็นขโมย แอบใส่เสื้อผ้านาง แอบเอาน้ำหอมนางไปใช้ แถมยังไล่ให้ครอบครัวเธอออกไปให้หมด!
นางก่อเรื่องแบบนี้ เธอก็อยู่ห้องเดียวกับนางไม่ได้อีกแล้ว ต้องไปนอนปูเสื่อที่ห้องโถงกับพ่อแม่ เธอไม่ได้รังเกียจที่ห้องโถงจะไม่สบายตัว แค่คิดว่าไม่จำเป็นต้องมาอดทนอยู่ที่นี่ให้ขายหน้า ป้าของเธอไม่ต้อนรับพวกเขาอยู่แล้ว จะมาอยู่ให้เขามองหน้ากันทำไม
พี่ชายเธอไม่ได้ถูกไล่ออก แต่เจ้าหลี่เฉียงนั่นก็ไม่ใช่คนดีอะไร ตอนเช้าไปโรงเรียนก็ล็อกประตูแล้วเอากุญแจไป พี่ชายเธอไม่มีที่ไป ต้องอยู่แต่ที่ห้องโถง หรือไม่ก็เดินไปเดินมาที่หน้าประตู
เธอคิดไม่ตกว่าทำไมป้าถึงได้ปฏิบัติกับพวกเขาแบบนี้?
หวังหงเซี่ยฟังแล้วยิ่งรู้สึกคับแค้นใจ เธอย่อมรู้ว่าลูกสาวไม่ได้แตะต้องน้ำหอมของหลี่เหมยแน่นอน ลูกสาวเป็นคนยังไงเธอรู้ดี ไม่มีทางเอะอะไปแตะต้องของคนอื่น แต่ทำไมได้เล่า อยู่ในบ้านคนอื่นก็ต้องก้มหัวให้ แม้รู้ว่าลูกสาวถูกข่มเหง ก็ทำได้แค่อดทน
เธอจับมือลูกสาวขึ้นมาดู หลังมือทั้งสองข้างบวมเป่งเหมือนแป้งนึ่ง ข้อนิ้วแตกเป็นรอย จับต้องอะไรนิดหน่อยก็ซึมเลือดออกมา