“อะไรนะ? ให้ต้าจ้วงไปเป็นลูกเขยเข้าบ้าน?” หวังหงเซี่ยอุทานด้วยความตกใจ “ไม่ได้ ไม่ได้ เรื่องนี้จะให้เป็นไปได้ยังไง? เรามีต้าจ้วงเป็นลูกชายคนเดียวเชียวนะ! แล้วบ้านเราก็ไม่ได้จนจะหากินไม่ไหวซะหน่อย จะไปเดินเส้นทางนี้ได้ยังไง! ต่อไปจะให้เงยหน้าขึ้นเดินบนถนนได้ยังไง? ป้า เรื่องนี้ไม่มีทาง!”
“เอ้ย! ฟังป้าพูดให้จบก่อนสิ อย่าดื้อรั้นเหมือนเฉียวฮุ่ยเลย เรื่องนี้ยังเป็นแค่ป้าคิดอยู่ฝ่ายเดียว ฝ่ายเขาจะยอมหรือเปล่าก็อีกเรื่อง ถ้าเธอพูดปิดประตูตายแบบนี้ มันก็ไม่มีอะไรจะคุยต่อแล้ว เรื่องของบ้านเธอป้าจัดการไม่ได้หรอก!” นางเฉียนหันหน้าหนีไม่พูดต่อ
อยากให้งานสำเร็จก็ต้องยอมจ่ายแลก โลกนี้จะมีเรื่องแบบนี้ที่ไหนกัน?
หวังหงเซี่ยเองก็รับไม่ได้กับเรื่องนี้ แต่ยังกัดฟันอดทนถาม “ป้า ป้าพูดต่อเถอะ หนูฟังอยู่”
นางเฉียนได้ยินก็หันกลับมามอง แล้วจับมืออย่างเอ็นดู พูดอย่างจริงใจ “เธอคิดว่าการจะได้อยู่เมืองหลวงมันง่ายขนาดนั้นหรือ? บัตรประชาชนจะเอามาจากไหน? พวกปัญญาชนชนบทที่ถูกส่งไปรับการปฏิรูปยังไม่มีโควตากลับเมืองเลย อย่าว่าแต่ต้าจ้วงเลย! การไปเป็นลูกเขยเข้าบ้านมันก็แค่พิธีการ ถ้าต้าจ้วงมีความสามารถจริง เธอยังกลัวเขาจะเอาอยู่ภรรยาไม่ได้อีกหรอก? ต่อให้พูดกันถึงที่สุด ถ้าเขาทนไม่ไหวไม่อยากอยู่ต่อ ก็ยังมีทางหย่าให้เลือกไม่ใช่หรือ? อย่างน้อยก็ได้บัตรประชาชนเมืองติดมือมา ไม่ว่าใครมองก็ไม่ขาดทุน แล้วเธอบอกป้าสิ ยังมีวิธีไหนที่ได้บัตรประชาชนเมืองเร็วกว่าการแต่งงานอีกไหม?”