"อย่ามาทำหน้ายียวนกับข้า นี่เป็นเรื่องที่เคร่งขรึมมาก! ประเมินความเสี่ยง? หึ เจ้าอายุเท่าไร เคยเห็นคนชั่วร้ายมามากแค่ไหน? ถึงจะประเมินได้ว่าสิ่งที่ตนเองทำมีความเสี่ยงมากน้อยแค่ไหน? เจ้าประเมินความเสี่ยงได้ แต่ประเมินใจคนได้หรือ?" ลู่ลิ่งเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เจียงหลินเซี่ยยิ้มไม่ออก รู้ดีว่าเขาพูดถูก แต่ในใจกลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก ราวกับลูกสาวในวัยต่อต้านถูกพ่อหัวโบราณจับได้อย่างไรอย่างนั้น
นางเงยหน้ามองเขา "ลู่ลิ่ง เจ้าอายุเท่าไร?"
ลู่ลิ่งชะงักไปเล็กน้อย ไม่รู้ว่านางถามขึ้นมาทันควันแบบนี้หมายความว่าอะไร
"เจ้าถามเรื่องนี้ทำไม?" ลู่ลิ่งขมวดคิ้วถาม
"เจ้าดูแลข้าเหมือนดูแลลูกสาว! ข้ารู้แล้วว่ามันอันตราย ผิดไปแล้ว ต่อไปจะระวังเอง จะไปทำงานแล้ว เจ้าจะตามไปด้วยไหม?" เจียงหลินเซี่ยพูดจบก็หันหลังเดินจากไป
ลู่ลิ่งชะงักค้างอยู่กับที่ ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย พรรณนาไม่ถูกว่ามันคืออะไร แต่สุดท้ายก็ยังเงียบ ๆ เดินตามไป
พอกลับมาถึงห้องตรวจ เจียงหลินเซี่ยก็รู้สึกเสียใจแล้ว คำพูดเมื่อครู่ดูจะเกินไปหน่อย ลู่ลิ่งก็เป็นห่วงความปลอดภัยของนาง แต่นางกลับบอกว่าเขาดูแลนางเหมือนดูแลลูกสาว ไม่ใช่ชัด ๆ ว่าพูดว่าเขาแก่งั้นหรือ? เขาจะโกรธไหมนะ? โกรธแน่นอน ใครจะชอบฟังคนอื่นพูดว่าตัวเองแก่กันเล่า
"เอ๊ะ! เจียงหลินเซี่ย เอ็งพูดจาไม่คิดหน้าคิดหลังตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!" เจียงหลินเซี่ยทุบหัวตัวเองหนึ่งที พูดด้วยความฉุนเฉียว