"ป้า หนูว่าน้องสะใภ้พูดแบบนั้นหมายความว่ายังไงคะ ทั้งที่รู้ว่าหลินอาชิ่วกับพวกเราไม่ถูกกัน ยังให้เฉียวหนิวฮวาเอาหน้าเข้าไปช่วยเขาทำงานอีก นี่มันตบหน้าพวกเราชัด ๆ เลยนะคะ"
"ไม่ใช่ว่าอยู่ไม่ได้จนต้องไปยอมก้มหน้าก้มตาเป็นขี้ปากใครเขาหรอก แล้วได้อะไรกลับมาล่ะคะ! หนูกับเม่งเม่งไปเยี่ยมคนไข้ที่โรงพยาบาล ป้าไม่ได้เห็นสีหน้าท่าทางพวกเขาหรอก เหมือนหนูเป็นหนี้บุญคุณเขามากมายยังไงยังงั้น! เขามาอยู่บ้านเราหลายวัน กินของเรา อยู่บ้านเรา หนูพูดอะไรสักคำไหมคะ สุดท้ายไม่ได้ดีสักอย่าง!"
นางเฉียนนั่งพิงผ้าห่ม หลับตานิ่งไม่พูดจา
"ป้า พูดสักคำสิคะ!" เฉียนเฉียวฮุ่ยเขย่าแขนนางเฉียน เร่งเร้า
"จะให้ป้าพูดอะไรล่ะ ป้าก็แค่หญิงแก่คนหนึ่ง จะไปจัดการเรื่องอะไรมากมายได้ หลานไม่ไปทำงานหรือไง ไปสายเขาหักเงินเดือนนะ!" นางเฉียนพูดอย่างไม่สบอารมณ์
เฉียนเฉียวฮุ่ยทำปากยื่น จำใจลุกขึ้นจากไป
นางเฉียนมองผ่านหน้าต่างเห็นเฉียนเฉียวฮุ่ยออกจากประตูไปแล้ว ก็รีบลุกขึ้นมาอย่างกระฉับกระเฉง ค้นเบอร์โทรศัพท์ของกู้ซื่อเย่จากใต้ที่นอนแล้วเดินออกไป เธอจะโทรหากู้ซื่อเย่
เบอร์นี้เธอไปขอมจากเพื่อนทหารเก่าของกู้ซื่อเย่มา ไม่ได้ไปขอกับหลินอาชิ่ว เพราะขอไปก็คงไม่ให้
เฉียนเฉียวฮุ่ยทำเรื่องไฟแรงเกินไป ไม่เว้นทางไว้ให้ใคร แล้วก็ไม่ฉลาด ถ้าตนยังตามมันไป คงต้องกลายเป็นขอทานแน่ ๆ หลานชายกับหลานสะใภ้ต่างหากที่น่าไว้ใจกว่า หงเซี่ยเป็นคนฉลาด รู้ว่าตามใครแล้วจะได้ดี จึงเปลี่ยนเป้าหมายทันที ตนเองก็ต้องรีบหน่อย รอบนี้จะวางเดิมพันผิดอีกไม่ได้แล้ว!