"เก็บของๆ ให้เรียบร้อย แล้วก็เตรียมกลับกันได้แล้ว" เฉียนเฉียวฮุ่ยทำหน้าตึง พูดอย่างไม่เต็มใจ
ถ้าไม่ใช่เพราะป้าของเธอคอยแต่จะง้อ เธอก็คงไม่มา วันนั้นพี่สะใภ้พูดจาได้เจ็บปวดขนาดนั้น ไม่ใช่จะแตกหักกันอยู่แล้วหรือ? สุดท้ายแล้วเป็นยังไง ยังไงก็ต้องกลับไปพักที่บ้านเธอไม่ใช่หรือ?
เพิ่งผ่าตัดมาได้สามวัน จะไปเบียดรถไฟ ไม่ต้องกลัวว่าคนจะแหลกสลายไปเลยหรือ?
ช่างเถอะ ๆ ยังไงก็เป็นพี่น้องกันแท้ ๆ จะปล่อยให้ไม่มีใครดูแลก็ไม่ได้ แต่เธอก็ดูแลให้ฟรี ๆ ไม่ได้หรอก อยู่บ้านก็ต้องช่วยออกค่ากินค่าอยู่ ที่อยู่ให้ได้ แต่ค่าครองชีพในบ้านพวกเขาก็ต้องออกด้วย
"ไม่ต้องหรอก เรามีที่อยู่แล้ว" หวังหงเซี่ยเก็บของที่จะออกจากโรงพยาบาลเรียบร้อย แล้วพูดขึ้น
"อะไรนะ? มีที่อยู่? จริงหรือเปล่า? อยู่ที่ไหน?" เฉียนเฉียวฮุ่ยขมวดคิ้ว พูดด้วยสีหน้าไม่เชื่อ
พูดเหลวไหลสิ้นดี ในเมืองนี้พวกเขานอกจากตัวเองแล้วยังรู้จักใครอีก? ยังจะมีที่อยู่อีก ตลกชะมัด!
"พี่สะใภ้ นี่มันเวลาไหนแล้ว ยังจะมาพูดเล่นกับฉันอีก ในเมืองนี้ ฉันเองนอกจากฉันแล้ว พวกเธอยังรู้จักใครอีก? อย่าพูดเล่นเลย ฉันมาเชิญพวกเธอด้วยตัวเองแล้ว พอได้แล้ว ยังจะวางท่าไปถึงไหนกัน?" เฉียนเฉียวฮุ่ยพูดประชดประชัน "แต่คราวนี้พวกเธอจะมาอยู่ฟรี ๆ ไม่ได้นะ งานบ้านนิวฮวากับต้าจ้วงต้องช่วยทำ แล้วก็ต้องให้ฉันอีกห้าสิบหยวนด้วย จะซื้อข้าวซื้อกับไม่ต้องใช้เงินหรือไง?"
หวังหงเซี่ยเอาแต่เก็บของ ไม่สนใจเธอ "นิวฮวา ล้างอ่างนั้นด้วยแล้วก็เก็บเข้าด้วย ต้าจ้วง ไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลหน่อย"