ตอนเที่ยงที่แสงแดดจ้าที่สุด เจียงหลินเซี่ยหยิบชุดเข็มเงินที่ห่อด้วยผ้าเก่าของเธอออกมา แล้วฆ่าเชื้อด้วยการลนไฟบนตะเกียงน้ำมันก๊าดอย่างพิถีพิถัน
"นี่คือการพูดคุยครั้งสุดท้าย" เธอหยิบเข็มเงินยาวๆ เล่มหนึ่งขึ้นมา มองไปที่ลู่ลิ่งบนรถเข็น "ในเมื่อตกลงแล้ว ก็ต้องให้ความร่วมมือเต็มที่ ปล่อยวางจิตใจ อย่าขัดขืน และอย่าทำให้ฉันดูถูกนายด้วย"
ลู่ลิ่งจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา สีหน้าเหมือนคนที่มองความเป็นความตายเป็นเรื่องธรรมดา "ฉันบอกแล้วว่าจะให้ความร่วมมือก็จะให้ความร่วมมือ ลงมือได้เลย"
เขาก็ไม่ได้โง่ จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเจียงหลินเซี่ยคิดอะไรอยู่ ถึงปากเธอจะไม่ยอมอ่อนให้ใคร แต่ใจเธอนั้นดี อยากให้เขาตั้งใจมีชีวิตอยู่ต่อไป เพียงแต่เขาเองก็หมดหวังไปแล้ว มองไม่เห็นแสงสว่างแม้แต่น้อย
แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญยังสรุปแล้ว ผู้หญิงเด็กๆ คนหนึ่ง เฮอะ...
ช่างเถอะ ปล่อยให้เธอพอใจก็แล้วกัน ถือว่าเป็นการทำประโยชน์เพื่อประชาชนเป็นครั้งสุดท้ายก็ได้!
เข็มเงินร่วงลงมา จิ้มเข้าที่จุดฝังเข็มบนไหล่ของเขาอย่างแม่นยำ
ผิดไปจากที่ลู่ลิ่งคิด ความเจ็บแปลบที่คาดไว้ไม่ได้เกิดขึ้น กลับมีความรู้สึกปวดเมื่อยเล็กน้อยมาก ราวกับมดคลาน ตามมาด้วยความอบอุ่นแผ่วเบาที่แผ่ซ่านจากเนื้อใต้ผิวหนังที่ถูกแทง
ความรู้สึกนั้นอ่อนเกินไป แทบจะรับรู้ไม่ได้ และหายไปในพริบตา แต่เขาก็รู้สึกได้จริงๆ
ฝีมือของเธอเร็ว มั่นคง แม่นยำ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ท่าทางชำนาญและเก่าแก่ขนาดนี้ ไม่เหมือนมือใหม่เลยสักนิด
"เธอ... เธอทำเป็นจริงๆ ด้วยเหรอ?" ลู่ลิ่งตกใจมาก
ตอนแรกเขาคิดว่าแค่ให้เธอฝึกมือ เพราะร่างกายช่วงล่างของเขาไม่มีความรู้สึกอยู่แล้ว จะให้แทงยังไงก็ได้ แต่ไม่คิดว่าเธอจะทำเป็นจริงๆ!