หลังเลิกเรียน กู้เสี่ยวเป่ยก้มหน้าก้มตากลับบ้าน ไม่พูดไม่จา มุ่งหน้าเข้าห้องทันที
“เสี่ยวเป่ยกลับมาแล้ว?” หลินอาชิ่วออกมาจากครัว เห็นรอยแผลบนหน้าเขาทันที ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ รีบคว้าแขนเขาไว้ “โอ๊ย! หน้าเป็นอะไรไป? ไปมีเรื่องกับใครเขามาหรือ?”
กู้เสี่ยวเป่ยสะบัดมือเธอออกอย่างแรง ส่งเสียงหึอย่างเย็นชา ไม่หันหน้ากลับ เดินตรงเข้าห้อง ปิดประตูเสียงดังปัง
มือของหลินอาชิ่วค้างอยู่กลางอากาศ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคอะเขิน
เจียงหลินเซี่ยที่เดินออกมาจากห้องเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ขมวดคิ้ว: “เด็กนี่แสดงท่าทีแบบไหน? มีเรื่องไม่พอใจข้างนอกแล้วมาระบายที่บ้านงั้นเหรอ? ฉันจะไปถามให้รู้เรื่อง!”
“อย่า!” หลินอาชิ่วรีบห้ามลูกสาวไว้ แล้วลดเสียงลง “เธอจะไปถือสาอะไรกับเด็ก? ดูท่าทางเขาแบบนั้น แน่ใจได้เลยว่าข้างนอกต้องโดนอะไรมาอย่างหนัก เขายังระแวงพวกเราอยู่ คิดไม่ตกก็เป็นเรื่องปกติ กลับห้องไปอ่านหนังสือเถอะ ไม่เป็นไร”
พูดจบ เธอก็ตักข้าวใส่จานอย่างคล่องแคล่ว เดินไปที่หน้าห้องของกู้เสี่ยวเป่ย เคาะประตูเบา ๆ แล้วพูดเสียงอ่อนโยน: “เสี่ยวเป่ย ข้าวแม่วางไว้หน้าประตูแล้ว เอาเข้าไปกินกับพี่ชายนะ อย่าปล่อยให้เย็น” พอพูดจบก็วางจานข้าวบนเก้าอี้เล็กหน้าประตู แล้วเดินจากไป
ในห้อง ลู่ลิ่งเห็นรอยแผลบนใบหน้าของกู้เสี่ยวเป่ย หัวใจเหมือนถูกเข็มแทง “รอยแผลบนหน้าเป็นอะไร? ใครมารังแก?”
กู้เสี่ยวเป่ยก้มหน้า กัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมพูด แต่ท้ายที่สุดน้ำตาก็ไม่ไหลออกมาให้สมกับที่พยายามกลั้นไว้ ค่อย ๆ หยดลงพื้นทีละเม็ด