ป้าและหลานสาวของตระกูลเฉียนกลับมาถึงบ้านที่เช่าในเขตทหารอย่างเงียบ ๆ ทันทีที่ปิดประตู ความเข้มแข็งสุดท้ายของเฉียวฮุ่ยก็สลายหายไป เธอทรุดลงนั่งกองกับพื้นทันที จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนราบ ทุบพื้นร้องไห้โฮ
ร้องไห้ไปก็ตบหน้าตัวเองดัง ๆ "ฉันเอง ฉันเองที่ผิด! รู้อย่างนี้แล้วมือมันช่างบัดซบจริง ๆ! ตาไม่เห็นคุณค่า! ทำไมฉันไม่คิดว่าเขาจะกลับมาก่อนล่ะ? แต่ก่อนทุกครั้งที่เขากลับมา เขาจะโทรเข้าห้องสื่อสารก่อนเสมอ! แต่ครั้งนั้น...แค่ครั้งเดียวที่ฉันอดใจไว้ไม่อยู่ ตีเจ้าหมาน้อยนั่นไปทีเดียว กลับโดนเขาจับได้คาหนังคาเขา! เสียใจจริง ๆ! เสียใจจนอยากกัดลิ้นตัวเองตาย!"
เธอร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาเลอะหน้า นึกถึงสายตาที่เย็นชาแข็งกร้าวของกู้ซื่อเย่ นึกถึงอนาคตที่อาจไม่สามารถอาศัยอำนาจของเขาได้อีก เธออยากตายจริง ๆ
และนี่ไม่ใช่แค่เพียงเรื่องอาศัยอำนาจ เพราะลูกสาวของเธอหลี่เหมยกำลังจะจบการศึกษาจากวิทยาลัยอนามัยแล้ว ถ้าหากมีความสัมพันธ์ของกู้ซื่อเย่ช่วยเหลือ ก็จะได้เข้าโรงพยาบาลทหาร แล้วหาเจ้าหน้าที่เป็นสามี ชีวิตครึ่งหลังเกียรติยศและความมั่งคั่งก็จะสมบูรณ์! แต่มาพังลงตอนนี้ เสียทั้งความสุขครึ่งหลังของตัวเอง และอนาคตของลูกสาว ราคาของการตบหน้านี้ช่างแพงยิ่งนัก!
คิดมาถึงตรงนี้ เธออยากตายทันที! เธอเคียดแค้น กัดฟัน ทุบมือที่ไปตบกู้เสี่ยวเป่ยอย่างแรง "เจ้ามือบอน ทำไมไม่รู้จักเก็บมือ เจ้ามันบัดซบ..."