หลี่เหมยกำลังถอดเสื้อผ้าอยู่ในห้อง ทีละชิ้น ๆ จนกระทั่งถึงกางเกงในที่เปื้อนเลือด เธอควบคุมตัวเองไม่อยู่ ซบหน้าลงบนเตียงร้องไห้ แต่ไม่กล้าส่งเสียงดัง ปล่อยให้น้ำตาไหลพร่ามัวไปหมด
จบแล้ว ทุกอย่างจบลงแล้ว! เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ชาตินี้ของตัวเองถือว่าจบสิ้น!
หวยลี่ หวยลี่เขาจะมองตัวเองยังไง? เขาไม่เอาเราอีกแน่นอน! เรายังเป็นแฟนของเขานะ! ใช่สิ ยังไงก็อาจจะรั้งไว้ได้ ขอแค่บอกหวยลี่ ความสามารถของตระกูลจี้ต้องปกป้องเราได้แน่! แล้วก็ฆ่าพวกผู้ชายสามคนนั้นทิ้งซะ พอพวกมันตายแล้ว ก็ไม่มีใครรู้ความลับของเรา ชีวิตก็ยังเหมือนเดิมได้!
คิดถึงตรงนี้ ความหวังก็ผุดขึ้นมาในใจ เธอรีบหาเสื้อผ้ามาเปลี่ยน แล้วยัดเสื้อผ้าของเมื่อวานลงถุง กดให้แน่น เตรียมจะเอาไปทิ้งถังขยะเดี๋ยวนี้ เธอไม่อยากเห็นของพวกนั้นอีก!
ด้านนอกมีเสียงเคาะประตู เสียงทุ้มนุ่ม "สหายหลี่ ยังไม่เสร็จอีกหรือ?"
หลี่เหมยสะดุ้งโหยง รีบตอบกลับ "เสร็จแล้ว จะออกไปเดี๋ยวนี้" พูดจบก็เปิดประตูออกไป "ขอโทษนะ ให้รอนานเลย"
เซี่ยอานยิ้มมุมปาก แต่แววตากลับเย็นชาปราศจากความรู้สึกใด ๆ ในขณะที่เสียงของเขายังนุ่มนวล "ไม่เป็นไร ผมแค่เป็นห่วง เห็นว่าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว เมื่อกี้ป้าของเธอชวนให้อยู่กินข้าว แต่ที่โรงงานยังมีธุระ คิดว่าจะกลับก่อน"
"อ้อ ใช่สิ ฉันก็มีธุระเหมือนกัน ไปกินข้าวข้างนอกกันเถอะ" หลี่เหมยรีบตอบ