"เสี่ยวเซี่ย ผู้การกู้เขา——"
กัวเสี่ยวเหมย์ผลักประตูเข้ามาก็เห็นสองคนกอดกันอยู่ ทันใดนั้นก็เขินจนหน้าร้อนผ่าว รีบหันหลังให้ พูดติดอ่างว่า "นั่น...นั่นผู้การกู้มาถึงโรงพยาบาลแล้ว ไปดูเสี่ยวเป่ยแล้ว"
ลู่ลิ่งตกใจรีบปล่อยมือที่กอดเจียงหลินเซี่ย ลุกขึ้นยืนแล้วพูดเสียงทุ้ม "ข้าไปก่อนนะ"
"ไปเถอะ" เจียงหลินเซี่ยยิ้มบาง
มองลู่ลิ่งออกไป กัวเสี่ยวเหมย์ถึงได้ตั้งสติได้ นั่งลงบนเก้าอี้แล้วจ้องเจียงหลินเซี่ย "เสี่ยวเซี่ย เธอ...เธอสองคน..."
เจียงหลินเซี่ยปอกไข่ต้มอย่างคล่องแคล่วแล้วกลิ้งไปมาบนหน้า "เป็นอะไรไป?"
"เธอสองคนคบหากันแล้วเหรอ?" กัวเสี่ยวเหมย์ถามอย่างตกใจ
"ไม่มีนี่นา" เจียงหลินเซี่ยตอบตรงไปตรงมา
"ไม่...ไม่ใช่เหรอ? งั้นเธอสองคนกอดกันทำไม?" กัวเสี่ยวเหมย์ตกใจอีกครั้ง เสียงดังขึ้น
"กอดกันก็ต้องคบหากันเหรอ?" เจียงหลินเซี่ยหัวเราะเบาๆ
กัวเสี่ยวเหมย์ยื่นมือไปสะกิดเธอ "อย่ามาทำหน้ามึนไปได้ เธอพูดเรื่องจริงจังด้วยนะ! เรื่องครั้งนี้มันอันตรายมาก ควรมีผู้ชายสักคนอยู่ข้างๆ ดูแลเธอ ผู้หมวดลู่ดีจะตาย ฝีมือก็ดี นิสัยก็ดี หน้าตาก็ดี ดีไปหมดทุกอย่าง อย่าพลาดเชียว!"
เจียงหลินเซี่ยยิ้มแล้วส่ายหน้า สายตาเฉียบคมและแน่วแน่ "พึ่งภูเขาภูเขาก็พัง พึ่งหมูหมูก็วิ่งหนี ยังไงพึ่งตัวเองก็ปลอดภัยที่สุด ถ้าฉันรอให้ผู้ชายมาช่วยจริงๆ ตอนนี้เธอคงเผากระดาษเงินกระดาษทองให้ฉันที่หลุมศพแล้ว! ลู่ลิ่งดีก็จริง แต่ว่าตอนนี้ฉันยังไม่อยากคบใคร รอให้อยากได้ก่อนค่อยว่ากัน"