"เสี่ยวเซี่ย ลูกแม่ ลูกแม่!" หลินอาชิ่วร้องไห้ไม่หยุด กอดเจียงหลินเซี่ยไว้แล้วลูบหลังเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
หลินอาชิ่วคิดว่าตัวเองคงไม่รอดแล้ว ไม่คิดว่าจะยังมีลมหายใจอยู่ที่นี่
"ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว!" เจียงหลินเซี่ยกอดเธอไว้ ปลอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
"เราไม่อยู่ที่นี่แล้ว อะไรเมืองหลวง อะไรเขตทหาร ไป แม่จะพาลูกกลับบ้านนอก!" หลินอาชิ่วเช็ดน้ำตาบนหน้าแล้วพูดอย่างเด็ดขาด
เธออยากมีชีวิตที่ดีจริง ๆ ใช่ แต่เงื่อนไขคือต้องมีชีวิตอยู่ก่อน อันตรายเกินไปแล้ว เกือบทำให้แม่ลูกต้องตายที่นี่ ช่างไม่ยุติธรรมเลย!
"ได้ ๆ ฟังแม่ทั้งหมด พอแม่หายดีแล้วเราค่อยกลับ" เจียงหลินเซี่ยวปลอบ
พอพูดถึงเรื่องร่างกาย หลินอาชิ่วก็ลุกขึ้นนั่งทันที สองมือโอบหน้าลูกสาวแล้วมองอย่างละเอียด แก้มทั้งสองข้างยังบวมอยู่ แต่ดีที่ไม่มีแผล ถ้าบุ๋มลงไปก็จะไม่เป็นแผลเป็น
"เสี่ยวเซี่ย ลูกสบายดีไหม? มีที่ไหนบาดเจ็บอีกไหม?"
"สบายดีค่ะ นอกจากหน้าบวมแล้ว ที่อื่นก็ปกติ" เจียงหลินเซี่ยยื่นนิ้วจิ้มแก้มตัวเอง แล้วยิ้มด้วยสีหน้าเจ็บปวด "แม่คะ แม่ชอบบอกว่าหนูผอมเกินไป ตอนนี้ดูแล้วรวยขึ้นเยอะไหม? ดูความอ้วนระดับนี้เป็นไง ถ้าดี ต่อไปหนูจะกินให้ได้ขนาดนี้"
หลินอาชิ่วผลักเธอแล้วดุว่า "ยังมีอารมณ์พูดเล่น เราสองคนเกือบตายแล้วนะ!"