"โอ๊ย เธอนี่ดื้อจริงๆ เลยนะ ดูมือเธอที่เย็นชืดสิ รีบเข้าไปในบ้านอุ่นๆ ก่อนเถอะ" หลินอาชิ่วลากเธอเข้าไปในบ้าน แล้วหยิบถุงมือผ้าฝ้ายให้เธอคู่หนึ่ง "อันนี้ให้เธอ ระหว่างทางใส่ไว้ด้วย ไม่งั้นแผลกัดเท้าที่มือจะยิ่งแย่ลง"
เฉียวหนิวฮวาก้มมองถุงมือผ้าฝ้าย กัดริมฝีปากแล้วร้องไห้ออกมา "ขอบ...ขอบคุณป้าอาชิ่ว"
เธอไม่คิดว่าหลินอาชิ่วจะดีกับเธอขนาดนี้ ดีกว่าป้าสาวของเธอเสียอีก
หลินอาชิ่วตบไหล่เธอเบาๆ แล้วพูดว่า "เธอพักสักครู่เถอะ หิมะในลานไม่ต้องไปยุ่งกับมัน เดี๋ยวฉันกวาดให้เอง"
"ไม่...ไม่ได้ ถ้าป้าไม่ให้ฉันกวาด งั้นฉันก็รับถุงมือนี้ไม่ได้หรอก แม่ฉันด่าแน่ ฉันมาเพื่อทำงานให้ป้า จะให้รับของแล้วไม่ทำงานมันไม่ได้" เฉียวหนิวฮวาทำหน้านิ่วคิ้วขมวด
หลินอาชิ่วมองท่าทางดื้อรั้นของเธอ พยักหน้าแล้วยิ้ม "งั้นก็ได้ กวาดหิมะก็แล้วกัน"
เฉียวหนิวฮวาพยักหน้า ใส่ถุงมือแล้วออกไปกวาดหิมะอย่างคล่องแคล่ว
หลี่เหมยรีบก้าวบนหิมะออกไปข้างนอกอย่างเร่งรีบ เมื่อคืนแม่ของเธอบังคับมานอนห้องเดียวกัน แล้วก็กรนทั้งคืน ทำให้เธอนอนไม่หลับ พอตื่นขึ้นมาปุ๊บก็เกือบสายแล้ว เลยต้องวิ่งเหยาะๆ ไปทำงาน
น่ารำคาญจริงๆ สายแล้วโดนหักเงินนะ! เธอไม่เข้าใจว่าแม่เธอคิดอะไรอยู่ ปกติก็หลับกับป้าสาวไม่ใช่เหรอ เมื่อคืนห้องป้าสาวไม่มีคน แล้วแม่ก็ยังจะมานอนกับเธออีก เธอเคยชินกับการนอนคนเดียวแล้ว มีอีกคนนอนด้วยก็นอนไม่หลับ ยิ่งแม่เธอกรนอีก ยิ่งน่าหงุดหงิด!