“เจียงหลินเซี่ย แกก็แค่เด็กที่ติดแม่มาอยู่กินกับครอบครัวนี้ จะมาสู้กับข้าทำไม!” เซี่ยอานหายใจหอบหนัก สายตาวาวโรจน์ด้วยความคลุ้มคลั่ง กุมมีดสั้นไว้แน่น
เขาคิดผิดไปจริงๆ เจียงหลินเซี่ยไม่ได้เป็นแค่หมอ แต่ยังมีฝีมือดีขนาดนี้อีกด้วย คิดการรอบคอบ ถึงกับทำลายทางตันที่เป็นหมากตายได้!
สมควรตายจริงๆ ตอนแรกก็ไม่ควรคิดจะหาเรื่องสนุกกับนาง ควรจะฆ่าพวกมันให้หมดแล้วจบเรื่อง ยังดีกว่ามาพ่ายแพ้ยับเยินถึงตอนนี้!
นางซ่อนมันได้แนบเนียนจริงๆ ตัวเขาเองกลับไม่รู้เลยว่านางมีความสามารถขนาดนี้!
ตอนนี้แทบทุกครั้งที่หายใจรู้สึกได้ว่าปอดจะระเบิดอยู่ร่อมร่อ ตาพร่ามัวมืดลงเรื่อยๆ เท้าก็เซถลา หากปล่อยให้เสียพลังไปแบบนี้อีก คงต้องตายแน่!
“ปอดจะระเบิดอยู่แล้วใช่ไหม?” เจียงหลินเซี่ยหัวเราะเย็นเยียบ จ้องมีดสั้นในมือเขาเขม็ง “ยังจะคิดจะนอนกับฉันอีกเรอะ? แกมีความสามารถนั้นหรือไง? ก็แค่ขันทีที่ชาติกำเนิดไม่สมประกอบ ไอ้บ้าโรคจิต ไม่ได้เป็นผู้ชายจริงๆ สักนิด!”
เซี่ยอานหายใจหอบหนัก สายตาจากกู้เสี่ยวเป่ยย้ายมาเพ่งที่เจียงหลินเซี่ย เขาเริ่มหัวเราะออกมาเป็นเสียงซี้ดซ้าด “งั้นข้าก็จะพาแกไปด้วย ไปนอนใต้ดินด้วยกันเถอะ!”
กู้เสี่ยวเป่ยเขาไม่ฆ่าหรอก มีผู้หญิงคนนี้ลงนรกไปเป็นเพื่อนก็ไม่ขาดทุน!
เขากัดฟันแน่น พลังทั้งหมดพุ่งเข้าโจมตีเจียงหลินเซี่ย เจียงหลินเซี่ยรีบถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยจากกู้เสี่ยวเป่ยและแม่ของนาง