“เร็วเข้า ส่งห้องฉุกเฉิน!”
เมื่อเห็นกู้เสี่ยวเป่ยถูกเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉิน เจียงหลินเซี่ยก็ประคองตัวไม่ไหวอีกต่อไป ร่างทั้งร่างอ่อนปวกเปียกทรุดลงในอ้อมแขนของลู่ลิ่ง สั่นเทาไม่หยุด
“เสี่ยวเซี่ย...” ลู่ลิ่งโอบเธอไว้ แล้วพาไปนั่งลงที่ม้านั่งข้าง ๆ
คณบดีโจวเดินเข้ามาพร้อมใบหน้าเคร่งขรึม “เสี่ยวเซี่ย อาการบาดเจ็บพูดกันชัดแล้ว ที่นี่ไม่ต้องห่วงเธอ รีบไปตรวจร่างกายเดี๋ยวนี้”
เธอเปรอะไปด้วยเลือดและคราบสกปรกจนน่าตกใจ คนเราเมื่ออยู่ในการตึงเครียดและจดจ่ออย่างที่สุด อะดรีนาลีนจะหลั่งพรู ทำให้ไม่รู้สึกเจ็บปวด อาการตัวสั่นเทาแบบนี้คือสัญญาณของความเหนื่อยล้าและพลังที่ถดถอย จะบาดเจ็บหรือไม่แม้แต่ตัวเธอเองก็อาจไม่รู้ จำเป็นต้องตรวจ มิฉะนั้นจะเกิดเรื่องใหญ่ได้!
เจียงหลินเซี่ยโบกมือแล้วพูดว่า “ฉันไม่ได้บาดเจ็บอะไร แค่หมดแรง พักผ่อนหน่อยก็หาย” เธอจำได้ว่าตัวเองไม่ได้รับบาดเจ็บ ร่างกายนอกจากกล้ามเนื้อเมื่อยล้าแล้วก็ไม่รู้สึกอะไรอื่น คงเป็นเพราะตัวเปื้อนเลือดจนดูน่ากลัว
“อย่าดื้อ! เธอเป็นหมอ ไม่รู้สภาพตัวเองหรือไง? ถ้ามีอาการบาดเจ็บภายในจริง ๆ จะรอได้หรือไง? ตรวจเสร็จว่าไม่มีปัญหา พักผ่อนให้พอถึงจะดูแลคนอื่นได้ ถ้าฝืนทนไว้ก็เท่ากับสร้างปัญหาให้คนอื่น! อีกอย่างศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญทั้งโรงพยาบาลก็รวมตัวกันปรึกษาที่ห้องผ่าตัดแล้ว ไม่มีปัญหาแน่นอน เธอต้องไปตรวจให้ได้ ลู่ลิ่ง พาเธอไป!” คณบดีโจวพูดอย่างไม่ให้ขัด