“พี่ต้าจ้วง ลุง?” หลี่เฉียงมองคนสองคนที่นั่งอยู่บนเตียงของตัวเองด้วยความไม่อยากเชื่อ ก่อนจะหันไปมองแม่กุญแจ กุญแจถูกเปิดแล้ว มีลูกกุญแจสีเงินวาวห้อยอยู่
“พวกคุณเอาลูกกุญแจมาจากไหน?” หลี่เฉียงเอ่ยถามด้วยเสียงแหลมสูง “ใครให้พวกคุณเข้าห้อง ใครให้พวกคุณมานั่งบนเตียงฉัน!”
ถูกเด็กน้อยชี้หน้าต่อว่า เฉียนหมานชางก็โกรธไม่น้อย แต่คิดว่าสู้อยู่อย่างสงบดีกว่า อีกอย่างก็เป็นหลานแท้ๆ ของตัวเอง จะไปถือสาอะไรกับมัน คงต้องรอให้โทรหาพี่ชายกู้ก่อน จัดการเรื่องของต้าจ้วงให้เรียบร้อย แล้วพวกเขาจะรีบกลับไปทันที
“เฉียงจื่อเอ๊ย ข้างนอกหิมะตกหนาวยิ่งกว่า ลุงขออยู่ด้วยสองวัน อีกสองวันจะกลับไปแล้ว” เฉียนหมานชางฝืนใจยิ้มเอ่ยปลอบ
“ใครจะให้คุณอยู่ด้วยสองวัน! ออกไป พวกคุณออกไปให้หมด! ตัวเหม็นจะตาย! ทำไมยังหน้ามึนอยู่บ้านเราไม่ไป รีบกลับบ้านนอกพวกคุณไปซะ!” หลี่เฉียงคว้ากระเป๋านักเรียนปากระแทกพื้น กระโดดกรีดร้อง
“แก——” เฉียนหมานชางโกรธจนตัวสั่น ตัวเองเป็นลุงแท้ๆ เป็นผู้ใหญ่แท้ๆ เด็กคนนี้ทำไมถึงไม่มีมารยาทเอาซะเลย!
ลุงใหญ่ดั่งแม่
ในชนบท ลุงคือเสาหลักที่แข็งแกร่งที่สุดของบ้านแม่ เป็นผู้ใหญ่ที่หลานชายเคารพนับถือมากที่สุด ในเทศกาลวันสำคัญ หลานชายต้องคำนับลุงใหญ่ มีเรื่องใหญ่ในบ้านต้องเชิญลุงมาเป็นประธานตัดสิน เขาไม่คิดไม่ถึงว่าลูกของน้องสาวแท้ๆ ของตัวเอง จะกล้าชี้หน้าด่าว่าเหม็น ไล่ให้เขากลับ?