“เฉียนเฉียวฮุ่ย! ฉันเป็นพี่ชายเธอนะ เธอพูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง?” เฉียนหมานชางจ้องเธอ “มาอยู่กับเธอสองสามวันเป็นเรื่องใหญ่อะไร? เธอไม่เคยอยู่บ้านฉันมาก่อนหรือไง? เราปฏิบัติกับเธอแบบนี้ไม่ดีหรือไง? เธอยังมีหัวใจอีกไหม? ถ้าตอนนั้นฉันไม่ไปรับพวกเธอสามแม่ลูกกลับจากบ้านฝ่ายสามี เธอจะมีวันดีๆ แบบนี้หรือไง? มาอยู่ในเมืองไม่กี่วันก็ทำตัวกบฏ ลืมตัวไปแล้ว!”
“ฉันจะมีวันดีๆ ได้ก็เพราะฉันวาสนาดี เกี่ยวกับเธออะไร? เธอรับฉันเข้ามาในเมืองหรือเธอหางานให้ฉันทำ? อยู่ได้สองสามวันก็พอแล้ว ยังอยากตั้งรกรากที่นี่อีกเหรอ? ทั้งครอบครัวทำหน้าหนาไม่ยอมไป เข้าออกแบบนี้สะดวกไหม?” เฉียนเฉียวฮุ่ยเหลือบตามองแล้วไม่ลดราวาสอกพูดขึ้น
ตอนนั้นเป็นเขาที่รับตัวเองกลับบ้านแม่จริง แต่ตัวเธอก็ไม่ได้อยู่ฟรีๆ ทำงานบ้านงานไร่ทุกอย่าง กลัวพี่สะใภ้จะไม่พอใจไล่เธอออก และตัวเองก็ไม่ได้อยู่ได้นานก็ตามป้าเข้ามาในเมือง จะได้เป็นหนี้บุญคุณเขามากแค่ไหน?
เขามาอยู่ที่นี่สองสามวันตัวเธอยินดีต้อนรับ ถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณเขาแล้ว แต่เมื่อเห็นว่าทั้งครอบครัวยังไม่มีทีท่าจะกลับบ้าน เธอจะไม่โกรธได้ยังไง?
ไม่ต้องพูดถึงพวกเขาสองสามีภรรยา ลูกสองคนนั้นก็อยู่ในวัยกินจุ กินมากกว่าลูกสองคนของเธอเสียอีก ข้าวในไห่กำลังจะหมด เธอเงินเดือนก็แค่นั้น จะทานทนครอบครัวใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง? ถ้ามีใจจริงก็ควรจะไปนานแล้ว ยังจะหน้าด้านอยู่ต่ออีกเหรอ? อย่างน้อยก็ควรเอาเงินมาช่วยเหลือ ไม่ใช่รู้ทั้งรู้ว่าเธอลำบาก ยังกินฟรีอยู่ฟรีอีก!