รถไฟกระดุกกระดิกดังครืดคราด
ลู่ลิ่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว
ความรู้สึกในใจเขาหนักอึ้ง ปนด้วยความกระวนกระวาย ไม่รู้ว่าที่บ้านเป็นอย่างไรบ้าง เขาหยิบไข่ต้มกับแผ่นแป้งทอดที่หลินอาชิ่วเตรียมไว้ให้ออกมาจากกระเป๋า มองดูอาหารคุ้นเคยเหล่านี้ ความรู้สึกหนักอึ้งก็เบาลงบ้าง
"สหาย นี่ปีนี้เพิ่งเข้ากองทัพใหม่หรือครับ?" ทหารหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งฝั่งตรงข้ามยิ้มถาม
"ไม่ใช่ ข้ากลับจากพักร้อน" ลู่ลิ่งยิ้มตอบ
"งั้นท่านเป็นทหารเก๋าแล้ว ผมควรเรียกท่านว่าหัวหน้าห้องสินะ" ทหารหนุ่มพูดพลางลุกขึ้นทำความเคารพ
ลู่ลิ่งยกมือรับความเคารพ ยิ้มพูด "นั่งลงเถิด!"
"หัวหน้าห้อง นี่ขนมที่แม่ผมเตรียมให้ ท่านลองชิมดูสิครับ บ้านผมเปิดร้านขนม" ทหารหนุ่มพูดพลางหยิบขนมห่อกระดาษหนังสือพิมพ์ออกมาจากกระเป๋า กางออกชวนทหารรอบข้างกินด้วยกัน
ลู่ลิ่งวางแผ่นแป้งทอดกับไข่ลงบนโต๊ะเล็กด้วย "ของที่บ้านฝากมาเหมือนกัน ทุกคนลองชิมดู"
ขณะหยิบขนม สายตาเขากวาดผ่านมุมหนังสือพิมพ์ เห็นตัวอักษร "เซียเหล่าหู่" สามตัว ความรู้สึกไม่ดีผุดขึ้นในใจ รีบถาม "หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ขอดูได้ไหม?"
"ได้สิครับ!" ทหารหนุ่มย้ายขนมไปไว้ในกล่องข้าวอลูมิเนียม แล้วดึงหนังสือพิมพ์ส่งให้ลู่ลิ่ง
ลู่ลิ่งรับมาพลิกอ่านอย่างรวดเร็ว ด้านบนเป็นหมายจับของตำรวจ ต้องการตัวอาชญากรที่หลบหนีจากเสือเขากู่ เขาอ่านผ่านๆ อย่างรวดเร็ว ไม่มีชื่อเซี่ยอาน แต่ชื่อหัวหน้าแก๊งที่ถูกยิงเสียชีวิตคือเซียเหล่าหู่