แผนกฉุกเฉินเต็มไปด้วยผู้คน อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ กลิ่นเหงื่อ และเสียงเด็กร้องไห้
ช่วงนี้อากาศเริ่มหนาว ผู้ป่วยไข้หวัดจึงเพิ่มมากขึ้น ผู้ใหญ่อาการส่วนใหญ่ไม่หนัก มาถึงโรงพยาบาลก็แค่กินยาแล้วกลับ ดังนั้นคนที่นอนพ่นยาจึงมักเป็นเด็ก เด็กหนึ่งคนต้องมีผู้ปกครองอย่างน้อยหนึ่งคนอยู่เป็นเพื่อน ทำให้พื้นที่ที่แออัดอยู่แล้วยิ่งแออัดมากขึ้น
เจียงหลินเซี่ยถูกมอบหมายงานพื้นฐานที่สุด นั่นคือวัดไข้และรักษาความสงบเรียบร้อย
เธอเดินสวนไปมาในฝูงชน เสียงเรียบนิ่งเตือนว่า "ผู้ปกครองดูแลเด็กดีๆ เข้าแถวตามลำดับ อย่าเบียดกัน รักษาอากาศถ่ายเท"
จี้หวยลี่รีบมาถึง เห็นสภาพแบบนี้ก็ตกใจ เขาเบียดตัวเข้ามาข้างๆ เจียงหลินเซี่ย ลูบจมูกตัวเอง แล้วถามเสียงอู้อี้ "ได้งานอะไร?"
เจียงหลินเซี่ยเหลือบมองเขาปราดหนึ่ง ไม่ได้พูดถึงเรื่องเมื่อกี้ ตรงๆ เลยว่า "ไปแผนกผู้ป่วยนอกเอาปรอทวัดไข้มาอีกสองสามอัน มาช่วยวัดไข้ ลงทะเบียนเวลาไข้ขึ้น คนที่เกิน 39 องศา อาการซึม ให้ทำเครื่องหมายไว้ จัดการก่อน"
"ได้!" จี้หวยลี่รับคำอย่างคล่องแคล่ว แล้วไปเอาปรอทวัดไข้มาทำงาน
กำลังยุ่งๆ อยู่ ทิศทางห้องทำหัตถการก็มีเสียงทะเลาะกันดังลั่น ตามด้วยเสียงเด็กร้องไห้สุดชีวิตและเสียงด่าทอของผู้ปกครอง บริเวณที่นั่งรอเกิดความวุ่นวาย มีคนขี้สงสัยวิ่งไปมุงดูด้วย
เจียงหลินเซี่ยกับจี้หวยลี่สบตากัน แยกฝูงชนรีบวิ่งเข้าไปทันที
ในห้องทำหัตถการ ชายวัยสามสิบกว่าๆ ตาแดงก่ำ ชี้หน้าพยาบาลสาวคนหนึ่งด่า "เธอจะแทงเข็มเป็นไหม?! หืม? ฝึกงานใช่ไหม? เอาลูกฉันมาฝึกมือใช่ไหม?! แทงไปสามเข็มแล้ว! ดูสิมือลูกฉันบวม! ไม่มีความสามารถใช่ไหม? ไม่มีความสามารถก็ไปให้พ้น! อย่ามาทำร้ายคนที่นี่!"
เด็กหญิงในอ้อมแขนเขาอายุประมาณสี่ห้าขวบ หลังมือซ้ายเขียวช้ำบวม จะร้องไห้จนหน้าขึ้นสีแดง หายใจไม่ทัน แม่เด็กพลางดึงสามีพลางเช็ดน้ำตา สีหน้าตกใจจนทำอะไรไม่ถูก