เจียงหลินเซี่ยไม่เข้าไปในบ้าน ยังคงตะโกนอยู่นอกบ้าน "แม่ แม่ ออกมาสิจ๊ะ..."
หลินอาชิ่วยิ้มด้วยความเอ็นดู "พวกนายนั่งก่อนนะ ฉันออกไปดูหน่อย" พูดจบก็เดินออกไป
หวังหงเซี่ยตื่นเต้นจนหัวใจแทบกระโดดออกมาจากลำคอ ใช้ศอกสะกิดลูกชายที่ยังมึนงง "อย่ายืนงงอยู่เลย ออกไปดูสิ"
"ดูอะไร?" เฉียนต้าจ้วงยังคงงงงวย เฉียวหนิวฮวาก็แสดงสีหน้าไม่เข้าใจเช่นกัน
"เอ๊ะ อย่าถามมาก รีบออกมาเถอะ" หวังหงเซี่ยลากลูกชายลุกขึ้น แล้วเรียกให้ลูกสาวออกมาด้วยกัน
ทั้งสามคนออกจากห้องโถง ก็เห็นหลินอาชิ่วยืนอยู่ใต้ชายคาเอามือปิดปากหัวเราะ
หญิงสาวอายุสิบหกสิบเจ็ดคนหนึ่ง สวมเสื้อโค้ทขนสัตว์สีม่วงชมพูคอไขว้ ด้านล่างเป็นกระโปรงบานผ้าขนสัตว์สีดำ กำลังเดินก้าวเล็ก ๆ อยู่ในลานบ้าน เธอเดินเป็นรูปหัวใจขนาดใหญ่ แล้วหันไปยิ้มหวานให้หลินอาชิ่ว
เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์โปรยปรายลงบนผมสีดำสนิทของเธอ บนเสื้อโค้ทสีม่วงชมพู เธอเงยหน้าขึ้นรับเกล็ดหิมะ รอยยิ้มที่หางตาและปลายคิ้ว ราวกับตะวันฤดูใบไม้ผลิที่สดใสเจิดจ้า
เกล็ดหิมะร่วงหล่นลงมาอย่างไม่ขาดสาย เหมือนม่านลูกปัดที่ขาด ๆ หาย ๆ บังทำให้มองไม่ชัด แต่หวังหงเซี่ยก็ยังคงมองตะลึง หญิงสาวคนนี้หน้าตาดีเกินไปจริง ๆ ไม่แปลกใจเลยที่ป้าเถื่อนพูดว่าหลี่เหมยเทียบไม่ติด นี่มันเทียบกันไม่ได้จริง ๆ!
นางหันไปมองลูกสองคน เห็นเฉียนต้าจ้วงและเฉียวหนิวฮวาต่างก็มองจนตะลึง