ประตูถูกผลักเปิดจากด้านนอก กัวเสี่ยวเหมย์ถือน้ำมันแดงเดินเข้ามา
"ป้า น้ำมันแดงค่ะ" กัวเสี่ยวเหมย์วางน้ำมันแดงลงบนโต๊ะ แล้วมองเหมย์ซู่จือแวบหนึ่ง พูดว่า "ให้ซู่จือทาให้ก็ได้ ทาแล้วนวดๆ ดีขึ้นเอง" พูดจบก็หันหลังเดินออกไปทันที
"อ้าว เหมยเหมย!" แม่ของเหมย์คว้าไว้ไม่ทัน รีบเร่งเสียง "มีอะไรต้องรีบขนาดนั้น? ซู่จือเพิ่งมา พี่น้องสองคนไม่ได้พูดคุยกันดีๆ นานแค่ไหนแล้ว คุยกันสองประโยคก่อนสิ!"
"ไม่ต้องแล้วค่ะ ทางนี้พวกป้าช่วยดูแลลุงหน่อย พรุ่งนี้เช้าฉันไปทำงานแล้วจะแวะมาดูอีกที" น้ำเสียงของกัวเสี่ยวเหมย์เย็นชาห่างเหิน ใบหน้าไร้อารมณ์
"กัวเสี่ยวเหมย์!" เหมย์ซู่จือหันกลับมาเรียกเธอไว้ แล้วถามด้วยน้ำเสียงตำหนิ "เธอรีบร้อนขนาดนี้ ไปเดทกับเว่ยหัวใช่ไหม?"
กัวเสี่ยวเหมย์หยุดฝีเท้าอย่างกะทันหัน หันกลับมามองเธอ สายตาไม่หลบเลี่ยงอีกต่อไป ตอบอย่างชัดเจน "ใช่"
"เธอ... เธอพูดว่าอะไรนะ?" เหมย์ซู่จือเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ เธอคิดว่าเธออาจจะละอาย อาจจะหาข้ออ้าง อาจจะปฏิเสธอย่างขี้ขลาด หรือถึงขั้นร้องไห้ แต่ไม่เคยคิดว่าเธอจะกล้ายอมรับอย่างหน้าตาเฉย!
นางยอมรับจริงๆ หรือ? เมื่อวันนั้นที่ปากซอยบ้านของนาง เธอไม่ใช่ว่าคลุมหน้าร้องไห้หนีไปหรือไง? ไม่ใช่หรือที่ไม่กล้าเผชิญหน้ากับตัวเอง แม้แต่จะสบตาก็ไม่กล้า?
แล้วตอนนี้ทำไมถึงยอมรับ?
"เธอ... เธอยังจะเอาหน้าอยู่ไหม!" ใบหน้าเหมย์ซู่จือแดงก่ำขึ้นมาทันที เสียงดังขึ้น เต็มไปด้วยความแหลมคมของคนที่ถูกล่วงเกิน "เว่ยหัวเคยเป็นคู่หมั้นของฉันมาก่อน! เราเกือบจะหมั้นกันแล้ว! เธอกล้าได้ยังไง? เธอมีหน้ามีตาอยู่กับเขาได้ยังไง?!"