“เสี่ยวเหมย์……”
เสียงเรียกอันร้อนรนของโจวเว่ยหัวดังมาจากระเบียงทางเดิน กัวเสี่ยวเหมย์หันไปมองเหมย์ซู่จืออย่างเย็นชา ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปหาโจวเว่ยหัวอย่างมุ่งมั่น
“เว่ยหัว!” เหมย์ซู่จือยกเท้าจะตามไป แต่ถูกแม่กอดเอวไว้ “อย่าออกไป ให้เว่ยหัวเห็นแล้วไม่ดี”
เมื่อเสียงฝีเท้าเลือนหายไป เหมย์ซู่จือทรุดตัวลงนั่งกับพื้น กอดเข่า ร่ำไห้อย่างสุดเสียง
แม่ของเหมย์ไม่รู้จะปลอบอย่างไรดี ได้แต่ลูบหลังลูกสาวไปมาอย่างเจ็บปวดใจ
พอเสียงร้องไห้ของลูกสาวเบาลง แม่ของเหมย์จึงเอ่ยขึ้น “ถ้าเมื่อกี้ลูกวิ่งออกไปทะเลาะกับไอ้โง่นั่นต่อหน้าเว่ยหัว มันก็ยิ่งจะผลักเว่ยหัวให้ไกลออกไปอีก ผู้ชายเขารักหน้ากันทั้งนั้น ลูกต้องรักษาหน้าให้เว่ยหัว”
“ต่อหน้าคนอื่น เว่ยหัวต่อให้ในใจยังมีใจให้ลูกก็ไม่กล้ารับหรอก อย่าไปแก่งแย่งกับกัวเสี่ยวเหมย์ไอ้โง่นั้นอีกเลย ลูกต้องเลี่ยงมัน แล้วไปหาเว่ยหัวตามลำพัง ผู้ชายน่ะ ใจอ่อนเสมอ โดยเฉพาะกับผู้หญิงที่ตัวเองชอบ ลูกลองไปขอโทษเขาให้ดี พูดจาอ่อนหวาน ร้องไห้คิดถึงเรื่องเก่า ๆ เขาจะใจร้ายลงได้ยังไง? ตอนนั้นที่เขามองลูก แม่จำได้แม่น ที่แท้กลัวลูกจะแตกสลายไปในมือ! ความรักขนาดนั้น จะหายไปง่าย ๆ ได้ยังไง?”
ดวงตาของเหมย์ซู่จือเป็นประกายขึ้น……
ใช่แล้ว!
สองสามครั้งที่ผ่านมา ไม่มีเจียงหลินเซี่ยตัวกวนมาขวาง ก็มีกัวเสี่ยวเหมย์อยู่ข้าง ๆ! ต่อให้เว่ยหัวในใจยังมีลูก ต่อหน้าพวกนั้น เขาจะแสดงออกมาได้ยังไง? เขาเป็นคนที่รักหน้ามากขนาดนั้น……