“ไม่เป็นไร” เจียงหลินเซี่ยยิ้มพลางตบกล้องในมือเบาๆ “ข้าพูดไม่มีประโยชน์ เจ้าก็พูดไม่มีประโยชน์ ตำรวจจะตรวจสอบเอง!”
หลี่เหมยยื่นมือขวางนาง “เจ้าจะไปไม่ได้!”
ครานี้นางตกใจจริงๆ นางรู้จักเจียงหลินเซี่ยดีเกินไป เป็นคนดื้อรั้นไม่ฟังใครทั้งนั้น! ไม่รู้ว่าเส้นประสาทเส้นไหนผิดปกติ ถึงได้มาหาเรื่องที่นี่! เรื่องมันอะไรกับนางด้วย วิ่งมาสอดเรื่องชาวบ้าน!
เจียงหลินเซี่ยมองนางอย่างเย็นชา “เจ้าจะขวางข้าจริงๆ หรือ? เรื่องนี้จะต่างไปจากเดิมมากเลยนะ เจ้าเป็นแค่หัวหน้าสถานีบริจาคเลือด มีสิทธิ์อะไรมากักขังอิสระของข้า?”
หลี่เหมยลดมือลง น้ำเสียงอ่อนลง พูดด้วยท่าทีจริงใจ “เปล่า ข้าไม่ได้คิดจะกักขังอิสรภาพของเจ้า เสี่ยวเซี่ย เรื่องนี้จะใหญ่หรือเล็กก็ได้ เจ้าอย่าดื้อรั้นแล้วทำให้พวกเราลำบากเลย ได้โปรดเถอะ ว่าแต่เรื่องมันเป็นยังไง ข้าต้องเข้าใจก่อน เราจัดการกันเองดีกว่า ตำรวจเขาก็ยุ่งเหมือนกัน อย่าไปเพิ่มภาระให้เขาเลย ข้าเป็นหัวหน้าสถานีบริจาคเลือด มีอะไรเจ้าบอกข้าได้ เราร่วมกันแก้ไขก่อน ถ้าแก้ไม่ได้จริงๆ ค่อยแจ้งตำรวจ เจ้าว่าโอเคไหม?”
นางมองเจียงหลินเซี่ยด้วยสีหน้าจริงใจ จวนจะคุกเข่ากราบแล้ว นางต้องเอาใจนาง ถ้าเป็นคนอื่นก็จัดการง่าย ให้เงินไม่ได้ก็ใช้กำลัง แต่เจียงหลินเซี่ยไม่เหมือนใคร ด้านหลังนางมีลู่ลิ่ง มีกู้ซื่อเย่ ถ้านางเกิดเรื่องขึ้นมา พวกนางหนีไม่พ้นแน่!