กัวเสี่ยวเหมย์พิงกำแพงตรงปล่องบันได พูดเสียงอึมครึมว่า "ซู่จือผอมไปมาก ร้องไห้จนยืนแทบไม่ไหว เธอต้องเจอเรื่องที่ไม่ผ่านไปได้แน่ๆ"
เจียงหลินเซี่ยเอนตัวพิงบันได นิ้วหมุนปากกาไว้ตลอดเวลา พยักหน้า "แล้วยังไงต่อ?"
กัวเสี่ยวเหมย์ตะลึงไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าเธอจะถามแบบนี้ แล้วพูดเสียงเบาต่อไป "เธอเก่งมาก เล่นเปียโนได้ สวยด้วย เว่ยหัวเขา... ถ้าเขาอ่อนใจ เปลี่ยนใจ ฉัน ฉันก็เข้าใจได้นะ พูดจริง"
เจียงหลินเซี่ยไม่พูดอะไร
กัวเสี่ยวเหมย์พูดต่อ "ไม่ว่าจะยังไง เว่ยหัวกับซู่จือเคยคบกันมาก่อน เกือบจะได้หมั้นกันแล้ว เธอบอกฉันที ฉันกับเว่ยหัวเป็นแฟนกันตอนนี้ มันไม่ดีใช่ไหม? ซู่จือเธอเคยเห็นฉันเป็นเพื่อนสนิทที่สุด ฉันกับเว่ยหัวเป็นแฟนกัน เธอต้องเสียใจแน่ๆ"
ปากกาในมือเจียงหลินเซี่ยหยุดหมุน เธอมองเธออย่างสงบ "เธอบอกว่าเธอกับเธอไม่ใช่เพื่อนกันแล้วไม่ใช่เหรอ?"
"เรารู้จักกันมาสิบกว่าปีแล้ว อยู่ด้วยกันตั้งแต่ประถม มิตรภาพหลายปีขนาดนั้นจะให้ตัดขาดก็ไม่ใช่เรื่องง่าย" กัวเสี่ยวเหมย์พูดอย่างเศร้าๆ "เธอร้องไห้ขนาดนั้น ฉันเห็นยังอดสงสารไม่ได้ แล้วเว่ยหัวล่ะ? ใจคนเราต่างก็เป็นเลือดเนื้อ ความรู้สึกระหว่างพวกเขามันลึกซึ้งขนาดนั้น เว่ยหัวเขา... ถ้าจิตใจหวั่นไหว ฉันก็เข้าใจได้"
ครั้งก่อนเธอถึงจะพูดจาแข็งกร้าว แต่พอเห็นสภาพน่าสงสารของซู่จือ เธอก็ยังทำใจโหดเหี้ยมไม่ได้