ที่โรงพยาบาลทหาร
เจียงหลินเซี่ยถูกส่งไปฝึกงานเป็นแพทย์ที่แผนกผู้ป่วยนอก หลังเลิกประชุมตอนเช้า เธอเดินผ่านจุดพยาบาลเห็นกัวเสี่ยวเหมย์กำลังก้มหน้าก้มตาจัดการบันทึกเคสอยู่ จึงเคาะโต๊ะเบา ๆ แล้วยิ้มทักทาย "เฮ้ สวัสดีตอนเช้า"
กัวเสี่ยวเหมย์เงยหน้าขึ้น แล้วก็รีบก้มหน้าลงอีกครั้ง ถามเสียงอู้อี้ "มาทำงานแล้วเหรอ ถูกส่งไปที่ไหน"
"แผนกผู้ป่วยนอก เป็นอะไรไป" เจียงหลินเซี่ยถาม สังเกตเห็นตาของอีกฝ่ายบวมอย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนร้องไห้มาอย่างหนัก
"เปล่า ไม่มีอะไร" กัวเสี่ยวเหมย์พูดเสียงเบา
"ก็ได้ ถ้าไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร" เจียงหลินเซี่ยไม่ถามต่อ หยิบถุงผ้าใบเล็ก ๆ ที่มีเชือกรูดออกจากกระเป๋า แล้วส่งให้ "ในนี้มีลูกประคำหอมสมุนไพรที่ฉันทำเองสองเส้น ช่วยให้นอนหลับและทำให้จิตใจสงบ อันหนึ่งให้เธอ อีกอันให้อาจารย์โจว ถือว่าเป็นการแสดงความยินดีที่เธอสองคนคบหาดูใจกัน เก็บไว้เถอะ ฉันกลับห้องตรวจก่อนนะ" พูดจบก็ลุกขึ้นเดินจากไป
กัวเสี่ยวเหมย์มองแผ่นหลังที่ค่อย ๆ ห่างออกไป แล้วมองถุงผ้าใบเล็กบนโต๊ะ น้ำตาค่อย ๆ ไหลรินลงมาทีละหยดโดยไม่รู้ตัว
เจียงหลินเซี่ยอยู่ที่ห้องตรวจได้ไม่นาน กัวเสี่ยวเหมย์ก็เดินตามเข้ามา
"เป็นอะไรไป" เจียงหลินเซี่ยถาม
กัวเสี่ยวเหมย์วางลูกประคำลงบนโต๊ะ พูดเสียงอึมครึม "อันที่เธอให้ฉัน ฉันเก็บไว้แล้ว ส่วนอันของอาจารย์โจว เธอให้เขาเองเถอะ ตกเย็นยังไม่ต้องรีบกลับบ้าน ฉันเลี้ยงข้าว" พูดจบก็หันหลังจะไปทันที
"เฮ้ย เดี๋ยวก่อน" เจียงหลินเซี่ยลุกขึ้นขวางไว้ พาเธอนั่งลงบนเก้าอี้แล้วถาม "เธอสองคนเป็นอะไรกัน ตาบวมขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าร้องไห้มาทั้งคืน"