มองดูท่าทางไม่ฟังเหตุผลของน้องสามี หวังหงเซี่ยผิดหวังกับเธอจนหมดสิ้นแล้ว คนแบบนี้ยิ่งอยู่ห่างไกลเท่าไรยิ่งดี ใครไปยุ่งด้วยก็ต้องซวย!
อาหารดีๆ หนึ่งมื้อ กลับถูกแม่ลูกสามคนนั่นทำพังจนหมด! แค่มากินข้าวมื้อหนึ่ง ไม่รู้จะโอ้อวดอะไรนักหนา แม่ลูกคู่นี้แต่งตัวประหนึ่งปีศาจ โดยเฉพาะน้องสามี สวมกางเกงหนังสีดำ เสื้อแดงสด ยังดัดผมลอนแกะอีก มองไกลๆ คล้ายหมูป่าตัวหนึ่ง ไม่รู้ว่าสวยตรงไหน!
น่าโมโหกว่านั้นคือสร้อยคอทองคำของเธอหาเจอแล้ว มันไม่ได้ร่วงลงพื้น แต่แขวนอยู่ที่คอของเธอนั่นแหละ เพราะเธออ้วนเกินไป สร้อยทองก็เส้นเล็กเกินไป มันจึงฝังอยู่ในรอยพับเนื้อที่คอ ถ้าเธอไม่หายใจไม่ออก ก็ยังไม่รู้ตัวอีก!
จะว่าไป นี่ก็นางก่อกรรมด้วยตัวเองไม่ใช่หรือ? ถ้าเธอไม่ใส่สร้อยทองมาอวด หลี่เฉียงก็คงไม่ต้องมุดใต้โต๊ะหา พูดแล้วก็โมโห จะหาหรือไม่หา ก็ไม่เห็นต้องถีบคนอื่นโดยไม่มีเหตุผล คนอื่นเขาเตะกลับไม่เป็นเรื่องปกติหรือไง? สมน้ำหน้าไม่ใช่หรือ? สุดท้ายยังจะให้คนอื่นรับผิดชอบอีก ไม่มีความยุติธรรมเอาซะเลย!
นางเฉียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ก็โกรธไม่น้อย เดิมทีตั้งใจจะใช้โอกาสมื้ออาหารนี้คลี่คลายความสัมพันธ์กับกู้เสี่ยวเป่ยและลู่ลิ่ง คราวนี้จบกันสิ้น
เฉียวฮุ่ยตัดขาดความสัมพันธ์อันใดกับตระกูลกู้จนสิ้นแล้ว หญิงชราอย่างตนจะมีวิธีใดกอบกู้ได้เล่า?
นางไม่อยากมองเธอแม้แต่ตาเดียว โง่เขลาถึงขั้นช่วยไม่ได้! คนแบบนี้ต่อไปจะมีอนาคตอะไร? ยังดีที่จะหันไปให้ความสำคัญกับครอบครัวหมานชางมากกว่า!