"อ๊าย ตาของฉัน ตาฉันมองไม่เห็นแล้ว—" หลี่เฉียงหมอบอยู่ใต้โต๊ะส่งเสียงกรีดร้อง
ทุกคนตกใจกันหมด เฉียนเฉียวฮุ่ยไม่สนใจสร้อยคอทองคำแล้ว รีบย่อตัวลงไปดูอาการลูก แต่เธออ้วนเกินไป ย่อไม่ลงซะด้วยซ้ำ แถมยังเผลอปล่อยผ่องออกมาอีก
เฉียนต้าจ้วงคล่องแคล่วย่อตัวลงลากหลี่เฉียงออกมาจากใต้โต๊ะ ก็เห็นหลี่เฉียงเอามือสองข้างกุมตาไว้ร้องไห้ มีเลือดไหลซึมตามซอกนิ้วลงมา
กู้เสี่ยวเป่ยตะลึงไปหมด สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ โดยไม่รู้ตัวก็กระชากแขนหลินอาชิ่วไว้แน่น "ป้าอาชิ่ว..."
เป็นหลี่เฉียงที่เตะขาเขาใต้โต๊ะ เตะจนเจ็บมาก เขาถึงได้โต้กลับ เขาไม่คิดว่ามันจะรุนแรงขนาดนี้
ลู่ลิ่งสีหน้าหนักใจเช่นกัน กำลังจะเข้าไปดู อีกฝ่ายเฉียนต้าจ้วงก็อุ้มเด็กขึ้นวางบนเก้าอี้แล้ว
"โอ๊ย เฉียงจื่อ เม่งเม่ง รีบดูเฉียงจื่อเร็ว อย่าให้ตาโดนเตะบอดไปเลย!" เฉียนเฉียวฮุ่ยร้องเสียงหลง พุ่งตัวจะไปตีกู้เสี่ยวเป่ย "กู้เสี่ยวเป่ย แกจะตายหรือไง ถ้าตาเฉียงจื่อเสีย ฉันจะควักตาของแก!"
ยังไม่ทันถึงตัวกู้เสี่ยวเป่ย หลินอาชิ่วก็ยกมือปัดออก แล้วตวาดเสียงเขียว "จะทำอะไร? กล้าแตะเสี่ยวเป่ยของฉันสักทีลองดู!"
หวังหงเซี่ยก็รีบเข้าไปห้าม "เฉียวฮุ่ย อย่าโวยวายเลย เด็กสำคัญกว่า ดูเด็กก่อน!"
เฉียนเฉียวฮุ่ยชี้หน้าหลินอาชิ่วด่า "บอกไว้เลยหลินอาชิ่ว ถ้าลูกชายฉันเป็นอะไรไป ฉันไม่ปล่อยพวกแกแน่! แกขวางก็ไม่มีประโยชน์ ฉันจะฟันไอ้เด็กนั่นให้ตาย!" พูดจบก็ร้องไห้ถามลูกสาว "เม่งเม่ง รีบดูสิ เฉียงจื่อตาเสียหรือเปล่า?"