"เร็ว ไปเรียกทหารที่ป้อมยามหารถ!" ลู่ลิ่งพูดอย่างใจเย็นและรวดเร็ว
"ใช่ ใช่ ไปเรียกรถเร็วเข้า" คนรอบข้างร้องบอกอย่างรีบร้อน บางคนวิ่งไปเรียกรถแล้ว
เฉียนเฉียวฮุ่ยทรุดตัวนั่งลงกับพื้นร้องไห้โฮ "เม่งเม่ง เม่งเม่งของฉัน..."
ตั้งแต่รู้ว่าลูกสาวไม่ได้ปริญญาบัตร กลางวันก็ด่า กลางคืนก็ด่า ด่าว่าไม่สู้อะไร ด่าว่าไม่ได้เรื่อง ถึงขั้นพูดโดยไม่คิดว่าให้ไปตายซะ แต่เธอก็แค่โมโหชั่ววูบ จะให้คิดว่าอยากให้ลูกตายได้ยังไง เธอเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองนะ!
หลินอาชิ่วเองก็สีหน้าไม่ดีนัก ยื่นมือไปพยุงนาง แม้สองครอบครัวจะขัดแย้งกัน แต่ในยามคับขันเช่นนี้ เรื่องเล็กน้อยก็ไม่สำคัญแล้ว นางก็เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว เข้าใจว่าผู้หญิงคนหนึ่งต้องเลี้ยงลูกสองคนลำบากแค่ไหน ถึงปกติจะไม่ถูกชะตากัน แต่เจอเรื่องจริงๆ เข้า ก็ทำใจไม่ลงที่จะไม่ช่วย และจะไม่ซ้ำเติมด้วย
กู้เสี่ยวเป่ยขมวดคิ้วแน่นเดินตามหลังไปโดยไม่พูดอะไร กินยาแล้วหรือ จะตายแล้วหรือ?
เจียงหลินเซี่ยก้าวเข้าไปดึงนางให้ลุกขึ้นแล้วถาม "อย่าร้องเลย นางกินยาอะไร กินไปเท่าไหร่" พลางดึงนางเดินกลับบ้านไปด้วย
"ยานอนหลับ ทั้งขวด!" เฉียนเฉียวฮุ่ยร้องไห้โฮ
ถึงที่พักได้ไม่นาน เห็นนางเฉียนนั่งพิงอยู่หน้าประตู หน้ายับเยิน ผมขาวโพลนปลิวตามลม บางเส้นติดอยู่บนหน้าผาก เมื่อเห็นคนมา ก็ร้องด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ "ช่วยด้วย ช่วยชีวิตด้วย..."