"คุณป้า จุดนี้ผมทำเครื่องหมายไว้ให้แล้ว ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจ พรุ่งนี้เช้าผมก็มาทำงานแล้ว ค่อยมาถามผมก็ได้" กัวเสี่ยวเหมย์พูดพลางลุกขึ้น รีบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังอย่างร้อนใจ
เว่ยหัวนัดเธอไปดูหนังด้วยกัน นี่ก็สายไปครึ่งชั่วโมงแล้ว ไม่รู้ว่าหนังเริ่มฉายไปหรือยัง
"ได้ๆๆ ถ้าเธอมีธุระก็ไปก่อนเถอะ" แม่ของเหมย์ทำท่าเป็นคนเข้าใจอะไรง่ายๆ พยักหน้ารับคำ แล้วก็มองกัวเสี่ยวเหมย์กำลังจะออกจากห้องคนไข้ ก็ร้องโอยโอยขึ้นมาอีก
"เป็นอะไรไปคะ คุณป้า?" กัวเสี่ยวเหมย์หยุดฝีเท้าแล้วถาม
"เหมือนจะบิดเอวไปหน่อย ลุกไม่ไหว" แม่ของเหมย์เอามือกอดเอวไว้ หน้าแสดงความเจ็บปวด
กัวเสี่ยวเหมย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเดินกลับมา นั่งยองๆ ตรวจดูเอวด้านหลังให้ "ขอหนูดูหน่อยนะคะ"
"ไม่รู้จะพูดยังไงดี ไปขัดธุระเธอหรือเปล่า?" ปากแม่ของเหมย์พูดจาดี แต่ในแววตาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม
อยากไปเหรอ? ไม่มีทาง! ไปทำไม? ไปเดทกับเว่ยหัวคนนั้นหรือไง? มีฉันอยู่ เธออย่าหวังจะได้ออกจากห้องคนไข้นี้ไปได้!
"ไม่เป็นไรค่ะ คงแค่ลุกเร็วไปหน่อยเลยบิด เมื่อกี๊ไม่เป็นไร เดี๋ยวหนูไปจุดพยาบาลเอาขวดน้ำมันแดงมาให้ทาแก้อักเสบก็หายแล้ว" กัวเสี่ยวเหมย์พูดจบก็ลุกขึ้นไปเอาขวดน้ำมันแดง
พอเธอออกไปปุ๊บ แม่ของเหมย์ก็รีบวิ่งไปที่ประตูแล้วยื่นหัวออกไปดู เห็นว่าเธอไปที่จุดพยาบาลจริงๆ มุมปากก็แทบจะห้ามไม่ให้ยิ้มออกมา ไอ้โง่ชัดๆ! กับผู้หญิงแบบเธอนี่ ยังอยากมาแย่งของของลูกสาวฉันอีก ชาตินี้ไม่มีทาง!