"พรุ่งนี้ไม่ต้องมารับฉันก็ได้" เจียงหลินเซี่ยพูด
ลู่ลิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง เงยหน้ามองเธอ แล้วก็ก้มลงมองขาของตัวเอง นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง พูดเสียงทุ้มว่า "ยังไงก็ต้องมารับ"
เจียงหลินเซี่ยดึงรถเข็นของเขาไว้ นั่งยองๆ ลงไปตรงหน้าเขา มองตาตรง "เมื่อครู่เธอมองขาตัวเองทำไม?"
ลู่ลิ่งเม้มปากแน่นไม่พูด หน้าผากที่หล่อเหลาขมวดเล็กน้อย
"หรือว่าเธอคิดว่าฉันรังเกียจที่เธอนั่งรถเข็นมารับฉัน?" เจียงหลินเซี่ยยิ้มมองเขา พูดตรงๆ
ลู่ลิ่งยังคงไม่พูด ไม่มองตาเธอด้วย หันหน้าไปทางอื่น
"ไม่พูดก็แปลว่าใช่" เจียงหลินเซี่ยเขย่าแขนเขา "เฮ้ อย่างน้อยเราก็อยู่ใต้ชายคาเดียวกันมานานขนาดนี้ เธอมองฉันแบบนี้เลยเหรอ?"
"เปล่า เธอดีมาก" ลู่ลิ่งรีบแก้ตัว พร้อมกับรู้สึกเสียใจกับความคิดชั่ววูบของตัวเอง เมื่อก่อนตอนที่ตัวเองป่วยนอนอยู่บนเตียง เธอยังไม่รังเกียจตัวเอง แล้วยิ่งตอนนี้จะไปคิดแบบนั้นได้ยังไง คิดผิดจริงๆ
"ขอโทษ" ลู่ลิ่งพูด
เจียงหลินเซี่ยหัวเราะหึๆ พูดว่า "ฉันไม่ให้เธอมา เพราะจี้หวยลี่ถูกย้ายไปแผนกอื่นแล้ว เลิกงานคนละเวลา เจอกันไม่ได้หรอก ฉันเป็นห่วงเธอต้องเดินทางไกล ต่างหาก ถ้าเธออยากจะมารับก็รับต่อไปสิ ฉันไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว"
"รับ" ลู่ลิ่งพูดเสียงหนักแน่น แล้วก็อธิบายเพิ่ม "อยู่บ้านทั้งวันก็เหงาๆ เหมือนกัน"
เจียงหลินเซี่ยพยักหน้า พูดว่า "งั้นตอนเธอมาก็อย่าผลักมาล่ะ พอกลับฉันจะได้นั่ง เธอผลักฉันไป ฉันจะได้พักเท้าด้วย"