"อา ท่านต้องรู้จักพอ อาซื่อเย่ช่วยพวกเรามามากแล้ว อย่าไปเพิ่มภาระให้เขาอีกเลย เรื่องนี้ท่านก็ห้ามโทรหาอาซื่อเย่อีกนะ พวกเราจนแต่ไม่จนน้ำใจ ต้าจ้วงกับนิวฮวายังหนุ่มยังสาว ชีวิตยังอีกยาวไกล ต่อให้อยู่เมืองไม่ได้ กลับบ้านนอกก็อยู่ได้ดี" เฉียนหมานชางพูดเสียงเรียบ
เฉียวหนิวฮวาก้มหน้า เคี้ยวแป้งทอดในปากอย่างไม่รู้รส เธออยากอยู่ในเมือง ไม่ว่าต้องทำอะไรก็อยากอยู่ในเมือง แต่ถ้าพ่อจะให้กลับแล้วล่ะก็...
นางเฉียนมองสีหน้าหดหู่ของนิวฮวา แล้วพูดเสียงเรียบ "จะกลับก็กลับคนเดียว ถ้าเชื่อป้า ก็ปล่อยนิวฮวาไว้ ป้าจะจัดการเอง"
เฉียนหมานชางตะลึง "เธอ... จะจัดการเรื่องนิวฮวาเองหรือ?"
"ใช่ เจ้าไม่ได้ยินผิด ป้าเป็นคนเห็นแก่เงินและเห็นแก่ตัว แต่ก็ไม่ได้ดีชั่วปนกัน ใครดีใครชั่วป้ารู้ดี เมื่อกี้ถ้านิวฮวาไม่ช่วยรับแรงไว้ ป่านนี้เจ้าคงต้องปักธงขาวให้ป้าแล้ว! เด็กคนนี้ดี ป้ารู้ดี ต่อให้ต้องสละชีวิตป้าก็จะจัดการให้มันอยู่ในเมืองให้ได้!" นางเฉียนพูดอย่างเด็ดขาด
เฉียวหนิวฮวาก็ตะลึง ไม่คิดว่านางเฉียนจะเอาใจใส่เธอขนาดนี้ ถึงขนาดจะจัดการให้เธออยู่ในเมือง ชั่วขณะหนึ่งเธอรู้สึกอลวนใจ ไม่รู้จะเชื่อใครดี เธออยากอยู่เมือง แต่ก็ต้องดูใจพ่อแม่ ไม่อยากให้พวกท่านเสียใจ อีกทั้งพี่ชายเธอก็ยังไม่ได้รับการจัดการ