"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร แป้งทอดนี่ต้องกินตอนร้อน ๆ อุ๊ย—"
นางเฉียนพูดยังไม่ทันจบ เท้าก็พลาดจนตัวเอนไปข้างหลังทั้งตัว
ชั่วพริบตานั้น นางเฉียนคิดได้เลยว่าจะฝังตัวเองไว้ที่ไหน กระดูกแก่ ๆ ของนางเปราะเต็มที ล้มปุ๊บคงได้ไปรายงานตัวต่อราชันย์ปรโลกแน่ ๆ
"ป้าใหญ่!"
เฉียวหนิวฮวาปฏิกิริยาไว คว้าแขนนางไว้ได้แล้วดึงเข้าหาตัว แต่ก็เสียการทรงตัว ล้มกระแทกพื้นเสียงดังตุ้บ
แป้งทอดในจานกลิ้งเกลื่อนพื้น จานเคลือบก็กลิ้งหลุดออกไปนอกประตูเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง
"หนิวฮวา, น้า!" เฉียนหมานชางรีบลุกขึ้น กระทั่งเสื้อกันหนาวยังไม่ทันสวม วิ่งออกมาประคองนางเฉียนก่อน "น้า ไม่เป็นไรใช่ไหม"
"ฉันไม่เป็นไร ดูหนิวฮวาเร็ว" นางเฉียนรีบบอก พร้อมกับก้มลงไปพยุงหนิวฮวา "เด็กน้อย เป็นอย่างไรบ้าง ไม่เป็นไรใช่ไหม"
เฉียวหนิวฮวาปัดฝุ่นก้นตัวเอง ยิ้มอย่างซื่อ ๆ "ไม่เป็นไรค่ะ ป้าใหญ่ ฉันยังหนุ่มยังสาว ล้มหน่อยไม่เป็นไร"
"เอ้อ! เจ้าเด็กนี่ อย่างกับอะไรกันนะ! ให้พี่สาวดูหน่อยสิ" นางเฉียนพูดพลางจับตัวหนุนวนดูรอบหนึ่ง เห็นว่าไม่เป็นอะไรจริง ๆ จึงถอนหายใจโล่งอก
นางไม่คิดเลยว่าเฉียวหนิวฮวาจะจริงใจขนาดนี้ เพื่อไม่ให้นางล้ม กลับยอมเป็นเบาะรองรับให้ ถึงจะเป็นเด็กดีจริง ๆ ชีวิตแก่ ๆ ของนางนี้ยกให้หล่อนได้เลย ตั้งแต่นี้ไปนางจะปฏิบัติต่อหนิวฮวาเป็นอย่างดี ให้เหมือนลูกแท้ ๆ ของนาง!