"หมานชาง อย่าร้องไห้เลย คิดเรื่องงานศพของป้าก่อนเถอะ" หวังหงเซี่ยพูดพลางขมวดคิ้ว
ตอนมาถึงนางก็รู้สึกว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดี จึงให้ลูกชายไปซื้อชุดฝังศพมาล่วงหน้า นับว่าให้เกียรติหล่อนเป็นครั้งสุดท้าย แต่ตอนนี้เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหา ปัญหาคือการฝังศพ!
ในเมืองที่ดินมีราคาแพง ไม่เหมือนในหมู่บ้านที่หมอดูชี้ที่ให้ก็ฝังได้ ถ้าจะฝังก็ต้องฝังที่สุสานสาธารณะ และต้องเผาศพด้วย คนในหมู่บ้านถือเรื่องการฝังทั้งร่าง ไม่มีใครอยากเผาศพ
ตัวเองเป็นแค่หลานสะใภ้ ก็ตัดสินใจอะไรไม่ได้ ต้องดูที่ผู้ชายเป็นหลัก ตัวเองไม่มีปัญญา จะต้องตัดสินใจโดยเร็ว จะปล่อยให้ศพนอนอยู่ที่ห้องเก็บศพของโรงพยาบาลก็ไม่ใช่เรื่อง
"ต้องให้ป้าได้นอนหลับตามธรรมชาตินะ!" เฉียนหมานชางร้องไห้
"จะให้ฝังทั้งร่าง เราก็ต้องมีความสามารถด้วย!" หวังหงเซี่ยพูดเสียงเข้ม "จะกลับบ้านนอก หรืออยู่เมือง? นายต้องตัดสินใจ ไม่ใช่ร้องไห้แล้วปัญหาจะจบ"
เฉียนหมานชางเช็ดน้ำตา แล้วพูดว่า "ฉันไปปรึกษาพี่ซื่อเย่ก่อน" พูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกไป
ในห้องพักผู้ป่วย กู้ซื่อเย่กำลังป้อนโจ๊กลูกชาย ส่วนหลินอาชิ่วนั่งอยู่ข้างๆ พูดคุยกัน
จู่ๆ ประตูก็ถูกผลักออก เฉียนหมานชางร้องไห้โฮเข้าไป พอเข้าประตูก็คุกเข่าลงทันที "พี่ซื่อเย่..."
กู้ซื่อเย่ขมวดคิ้ว "นี่มันอะไรกัน ลุกขึ้นก่อนสิ!"
กู้เสี่ยวเป่ยตกใจ รีบมองหลินอาชิ่ว "แม่..."
กู้ซื่อเย่วางชามให้หลินอาชิ่ว แล้วเอื้อมมือดึงเฉียนหมานชางให้ลุกขึ้น พูดว่า "ออกไปคุยข้างนอก"