"เ...เธอพูดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย?" หวังหงเซี่ยไม่อยากเถียงกับเธอ รีบหันหลังเดินหนี ตั้งใจว่าจะไปบอกนางเฉียนสักหน่อย แล้วกลับบ้านตัวเอง
เฉียนเฉียวฮุ่ยรีบก้าวตามขึ้นไปทันที พูดว่า "กล้าพูดไหมว่าไม่ได้มีแผนในใจ? ตอนนั้นเซี่ยอานมาที่บ้านครั้งแรก ดูท่าทีต้อนรับของเธอสิ! พอรู้ว่าเซี่ยอานเป็นนักศึกษา ก็ยิ่งเอาหน้าเข้าไปใกล้ เธอจะจับนิวฮวายกให้เซี่ยอานใช่ไหม? ฉันบอกเลย ดับความหวังซะเถอะ เซี่ยอานฉันมีแผนจัดการเอง ไม่ถึงคราวของนิวฮวาหรอก!"
"บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว ฉันว่าเธอบ้าไปแล้วจริงๆ!" หวังหงเซี่ยโกรธจนถุยน้ำลายใส่เธอ ร้องเรียกสามีกับลูกชายแล้วเดินจากไป
แต่เฉียนเฉียวฮุ่ยกลับยื่นมือขวางไว้ "รีบร้อนอะไร? เธอพูดให้ชัดๆ ไปเลย ว่าไม่ได้หมายตาเซี่ยอานบ้านฉัน! นิวฮวาบ้านเธอก็ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง พูดว่าจะพาเซี่ยอานไปหาหมอ ก็แค่อยากฉวยโอกาสใกล้ชิดเซี่ยอานเท่านั้นแหละ! คิดเลขได้กลิ้งเหลือเกิน! เธอบอกมาสิว่าครอบครัวเธอมีใครจบมัธยมต้นบ้างไหม อย่างนี้ยังจะกล้าคิดคบหากับนักศึกษามหาวิทยาลัยอีก?"
"เฉียวฮุ่ย! หุบปาก!" นางเฉียนโกรธจนยกไม้เท้าขึ้นเคาะโต๊ะ "ฉันว่าแกเหิมเกริมจนลืมตัวไปแล้ว! แกก็แค่แม่เลี้ยงของเซี่ยอานเท่านั้น ใครจะคบกับใครก็เรื่องของเขา แกมีสิทธิ์อะไรไปยุ่ง? อย่าถือตัวเป็นใหญ่เลย! ไม่ต้องให้แกเป็นห่วงหรอก นิวฮวาน่ะ มีคู่ที่ดีเพียบ! พี่ชายกับพี่สะใภ้ของแก ดูแลแกไม่ดีพอหรือไง? หลี่เหมยหายไปคืนหนึ่ง พี่ชายกับต้าจ้วงก็ออกตามหาทั้งคืน พี่สะใภ้ก็อยู่ปลอบแกทั้งคืน แกตอบแทนบุญคุณเขาอย่างนี้เหรอ? ฉันดูออกแล้ว แกเป็นคนเนรคุณ! แกอยู่คนเดียวเถอะ บ้านนี้ฉันไม่อยู่แล้ว ไม่อยู่แล้ว! หงเซี่ย เก็บของให้ฉัน ย้ายออก ย้ายออกเดี๋ยวนี้เลย!"