“วันนี้นิวฮวาพาเขามาที่โรงพยาบาลให้ฉันตรวจ” เจียงหลินเซี่ยเอ่ย
ลู่ลิ่งสีหน้าครุ่นคิด แต่เมื่อสายตาปรากฏหลินอาชิ่วยืนอยู่ข้างๆ ก็คลายความตึงเครียดลงไปบ้าง พูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ “เสี่ยวเซี่ย สองวันก่อนฉันหาหนังสือที่เธอให้ช่วยหาไว้เจอแล้ว เธอดูสิว่าตรงไหม”
เจียงหลินเซี่ยพยักหน้า ตามลู่ลิ่งเข้าไปในบ้าน
หลินอาชิ่วไม่ได้คิดอะไร หันหลังกลับเข้าห้องไป
กลับเข้ามาในบ้าน ลู่ลิ่งชี้ไปที่หนังสือบนโต๊ะ “เธอดูสิ เป็นเล่มเหล่านี้ไหม”
เจียงหลินเซี่ยเดินเข้าไปพลิกดู พยักหน้า “ใช่เลย นายหามาได้จริงๆ ด้วยนะ ฉันเดินหาหลายร้านหนังสือก็ไม่เจอ นายไปหามาจากไหน”
ช่วงนี้เธอตั้งใจจะสอบใบประกอบวิชาชีพครู เลยต้องหาหนังสือเกี่ยวกับสายศึกษาศาสตร์ เพราะในเมืองไม่มีวิทยาลัยครู หนังสือพวกนี้จึงหาค่อนข้างยาก เธอเดินหามาหลายร้านก็ยังไม่ครบ ต่อมาลู่ลิ่งรู้เรื่องก็บอกว่าให้เขาเป็นคนจัดการ เขาเพิ่งต้องกลับกองทหาร เธอคิดว่าเขาลืมไปแล้วซะอีก ไม่คิดว่าเขาจะหาหนังสือที่ขาดไปครบได้ทั้งหมด
“ก็โชคดี เจอที่แผงหนังสือแห่งหนึ่ง” ลู่ลิ่งพูดสบายๆ
“ขอบใจนะ” เจียงหลินเซี่ยยิ้ม
ถึงเขาจะพูดเหมือนง่ายๆ แต่เธอรู้ดีว่ามันไม่ง่ายอย่างที่เขาพูด เธอเดินแทบทั่วเมืองยังหาหนังสือไม่ครบ แล้วมันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ยังไง ไม่รู้ว่าเขาออกไปหามานานแค่ไหนกว่าจะครบ ไหนๆ เขาก็ไม่อยากพูดมาก เธอก็ไม่ถามต่อ