ถึงเวลาเลิกงาน หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมา เจียงหลินเซี่ยก็เห็นลู่ลิ่งยืนรออยู่ที่ข้างประตูโรงพยาบาล มือข้างหนึ่งถือกล่องขนมเปี๊ยะท้อ
“มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่?” เจียงหลินเซี่ยถามด้วยความเขินเล็กน้อย เธอนึกว่าเขายังโกรธอยู่จนไม่มา
“มาได้ห้านาทีแล้ว” ลู่ลิ่งพูดพลางเปิดกล่องขนมเปี๊ยะท้อส่งตรงหน้าเธอ “เพิ่งออกจากเตาอบ ยังร้อนๆ อยู่ กินสักชิ้นไหม?”
เจียงหลินเซี่ยยิ้มหยิบชิ้นหนึ่ง กัดกินคำเล็กๆ แล้วเอียงคอมองเขา “นายก็กินด้วยสิ ไม่งั้นฉันจะเกรงใจ”
ลู่ลิ่งหักกินครึ่งชิ้น แล้วทั้งสองคนก็เดินกลับด้วยกัน
เจียงหลินเซี่ยกินหมดชิ้นหนึ่ง ลู่ลิ่งก็ยื่นกล่องให้เธออีกครั้งอย่างเหมาะเจาะ
เจียงหลินเซี่ยยิ้มหยิบอีกชิ้นพลางพูดขอโทษ “ตอนเที่ยง...ฉันพูดโดยไม่คิด นายไม่ใช่พ่อฉัน นายก็ไม่ได้แก่ขนาดนั้น กำลังหนุ่มแน่นเต็มที่เลย”
ลู่ลิ่งก้มหน้ายิ้มน้อยๆ แล้วพูดหยอก “ฉันลืมไปแล้ว เธอยังจำได้อีกหรือ?” สาวน้อยคนนี้ปากไม่เคยอ่อน แต่กลับพูดดีกับเขาได้ ก็ยากจริงๆ
“ฉันเป็นคนมีเหตุผล มีผิดก็ยอมรับ” เจียงหลินเซี่ยพูดอย่างเปิดเผย “แล้วก็...นายพูดถูก ฉันคิดไม่รอบคอบ คราวหน้า...ถ้ามีเหตุการณ์แบบนี้อีก อย่างน้อยฉันจะบอกนายก่อนสักครั้ง”
ลู่ลิ่งหันข้างมองเธอ แสงไฟสีเหลืองสลัวเคลือบใบหน้าด้านข้างของเธอเป็นขอบทองนุ่มๆ ดูว่านอนสอนง่าย เธอหายากที่จะพูดดีกับเขา ลู่ลิ่งก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก ทั้งในใจก็ดีใจไม่น้อย ถึงการเปรียบเทียบจะไม่ค่อยเหมาะ แต่เธอก็รู้ว่าเขาห่วงเธอ...