"เป็นหวยลี่เป็นคนจ่ายเงิน" หลี่เหมยทำหน้าบูดยาว ยิ่งคิดก็ยิ่งกลั้นใจไม่ไหว
พันหยวน! ตัวเองทำงานหนัก ทั้งวันได้ห้าสิบก็สุดแล้ว พวกนางกลับได้พันหยวนจากตุ๊กตาเสือผ้าตัวเดียว คิดว่าฉันโง่หรือไง เศษผ้าที่ต่อกันนั่นมันจะเท่าไหร่ อย่างมากก็สิบบาท! พันหยวนนี่เหมือนได้มาเปล่า ๆ อย่างนั้นแหละ ทำไมกัน?
"ตอนแรกฉันก็อยากจะสนับสนุนธุรกิจของป้ากับนิวฮวา ใครจะรู้ว่าพวกนางขึ้นราคา! ฉันให้ห้าสิบไม่ขาย ให้ร้อยก็ไม่ขาย หวยลี่กลัวฉันเสียหน้า ก็เลยจ่ายพันหยวนซื้อตุ๊กตาเสือผ้าตัวนี้มา! ไหน ๆ เราก็เป็นญาติพี่น้องกัน เห็นฉันพาแฟนมา ตามหลักแล้วไม่ให้เงินก็ควรจะให้เป็นของขวัญพบปะสิ พอถึงคราวนี้ กลับฉวยโอกาสคิดเงิน! จนจะอยู่ไม่ได้แล้ว ตุ๊กตาเสือตัวหนึ่ง เขาให้พันหยวนก็กล้ารับ? พวกนางไม่คิดหรือไง ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหน?"
เฉียนเฉียวฮุ่ย อกสั่นขวัญหาย ตบโต๊ะดังปัง "ฉันว่า หวังหงเซี่ย คิดแต่จะหาเงินจนบ้าแล้ว! หาเงินจากหลานสาวแท้ ๆ ของตัวเอง ไม่กลัวฟ้าผ่าหรือไง! ตุ๊กตาเสือตัวนี้ไม่เอาแล้ว ต้องทวงพันหยวนคืน! ฉันจะไปหาพวกนาง!" พูดจบก็ถีบเก้าอี้ แล้วเดินออกไป
นางเฉียน รีบวางชามแล้ววิ่งตาม "เฉียวฮุ่ย เฉียวฮุ่ย!"
หลี่เหมย ไม่รีบร้อน ค่อย ๆ ลุกขึ้น แล้วเดินตามไปด้วย
พวกนางอยากได้พันหยวนนี้ ไม่ใช่เรื่องง่าย อย่างน้อยก็ต้องให้คืนมาครึ่งหนึ่ง!