กัวเสี่ยวเหมย์คิดไว้ว่าเหมย์ซู่จือจะพาพ่อของตนมา แต่ไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้ แถมสายตาที่ซู่จือมองเธอนั้นไม่ปกติเอาซะเลย เหมือนมีดกรีดมา
แม่ของเหมย์ก็เดินโซซัดโซเซลุกขึ้น รีบวิ่งเข้ามาจับมือเธอไว้แน่น
“เหมยเหมย เธอกลับมาแล้วหรือ พอซู่จือกลับมาบอกฉันว่า เธอบอกว่าโรงพยาบาลที่นี่หมอเก่ง ให้ลุงเธอย้ายมารักษา ฉันไม่กล้ารอช้าแม้แต่วินาทีเดียว รีบพาลุงเธอมาเลย เด็กดี ทำไมไม่มาบ้านเล่นนานแล้วล่ะ หรือว่าจะโกรธซู่จืออยู่หรือเปล่า” พูดพลางลูบแขนกัวเสี่ยวเหมย์อย่างเอ็นดู สีหน้าเต็มไปด้วยความรักใคร่
กัวเสี่ยวเหมย์มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่มีค่ะ”
บางทีซู่จืออาจจะไม่ได้บอกลุงป้าถึงเรื่องที่ตนกับเธอแตกคอกัน ไม่ว่าจะยังไง พวกเขาเป็นผู้ใหญ่ และก่อนหน้านี้ก็ปฏิบัติกับเธอดี ตอนนี้ป่วยลง ทั้งตามเหตุผลและตามมารยาทแล้ว เธอควรดูแลบ้าง
“ไม่มีก็ดีแล้ว” แม่ของเหมย์ตบแขนเธอ ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ดูสภาพลุงเธอสิ ถ้าไม่รีบรักษาในโรงพยาบาล ก็กลัวว่า…”
เธอพูดต่อไม่ไหว ทำได้แค่ตบหลังมือกัวเสี่ยวเหมย์แรง ๆ น้ำตาไหลร่วงลงพื้น
“ป้าค่ะ นั่งก่อนนะคะ หนูจะพาซู่จือไปทำเรื่องให้ลุงเข้ารักษา” กัวเสี่ยวเหมย์พูด
แม่ของเหมย์พยักหน้า แล้วนั่งลงบนม้านั่งยาวอย่างเหนื่อยล้า
เฮ้อ ครั้งนี้สามีป่วย ทำให้แม่ลูกปางตาย พักผ่อนไม่ได้ดี ๆ เงินเก็บในบ้านก็แทบหมด! เพื่อปากท้อง ลูกสาวก็ต้องทำงานพิเศษเสริมหลังเลิกงานเพื่อหารายได้ช่วยครอบครัว ผอมลงเป็นวงเลย