“มาหาฉัน?” โจวเว่ยหัวหัวเราะเย็นด้วยความเซ็ง “เธอคิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นจริงๆ เหรอ? ฉันเป็นคนมีราคาน้อยขนาดนั้นเลยหรือไง?”
เหมย์ซู่จือตะลึงไปครู่หนึ่ง สีหน้าไม่อยากเชื่อ เธอจำได้ว่าโจวเว่ยหัวเป็นคนสุภาพอ่อนโยน มีมารยาท ไม่เคยพูดจาหยาบคายแบบนี้มาก่อน
“ไม่ ไม่ใช่ เว่ยหัว นายพูดแบบนี้ได้ยังไง ความรู้สึกของเรา…”
“ความรู้สึก?” โจวเว่ยหัวพูดตัดบทเธอทันที “เธอมีสิทธิ์พูดถึงความรู้สึกหรือ? เธอมีใจให้ฉันมากแค่ไหน ตัวเธอเองก็รู้ดี เธอรักฉันจริงๆ ในฐานะโจวเว่ยหัวคนนี้ หรือรักฐานะของตระกูลโจว รักตำแหน่งของคุณปู่ฉัน กับการเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยของฉัน?”
“ฉันไม่เคยปฏิเสธเรื่องพวกนั้นเลยสักครั้ง!” เหมย์ซู่จือสีหน้าเจ็บปวด “นายก็รู้ว่าบ้านฉันฐานะไม่ดี นายเองก็เคยบอกว่าเข้าใจการเลือกของฉัน ตอนนี้จะเอาบาดแผลพวกนั้นมาโจมตีฉันอีกหรือ?”
“ก็ใช่ ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเธอเลือกฉันก็เพราะสิ่งภายนอกพวกนี้ เพราะงั้นตอนที่คุณปู่พูดว่าเธอรักสวยรักงาม เห็นแก่ตัว ฉันก็เลือกเข้าข้างเธอ พยายามเติมเต็มทุกความต้องการที่เธอฝันถึงเกี่ยวกับชีวิตแต่งงาน แต่สิ่งที่ฉันได้กลับมาคืออะไร? คือตอนหมั้นกันฉันอาการกำเริบ เธอกลับมองฉันด้วยสายตาเหยียดหยาม! คือเธอหลบหน้าหลบตาไม่ยอมโผล่มาเลยตั้งสามเดือน! เธอบอกรักฉัน ตัวเธอเองเชื่อไหมล่ะ?”
เหมย์ซู่จือสายตาเลี่ยงไม่กล้ามองเขา พึมพำเบาๆ “ฉัน ฉันแค่ไม่รู้จะเผชิญหน้ายังไง…”
“พอเถอะ! เราเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว จำเป็นต้องหาเหตุผลงี่เง่าแบบนั้นมาหลอกตัวเองอีกหรือไง! ที่เธอกลับมาหาฉันตอนนี้ ก็เพราะยังหาคนใหม่ที่เหมาะสมไม่ได้ ก็เพราะพ่อเธอป่วย แล้วเธอเองก็ไม่มีปัญญาจัดการ เธอถึงได้กลับมาหาฉัน ถ้ามีผู้ชายฐานะดี สุขภาพแข็งแรงคนไหนโผล่มาอีก เธอจะยังมาหาฉันอีกไหม? เกลียดที่จะไม่ให้เจอหน้ากันไปตลอดชีวิตด้วยซ้ำ เหมย์ซู่จือ พฤติกรรมแบบนี้ของเธอน่าขยะแขยงจริงๆ!”