"ทำอะไรก็ได้เหรอ?" นางเฉียนหันไปมองหลานสะใภ้แล้วถาม
หวังหงเซี่ยพยักหน้าแรงๆ พูดอย่างแน่วแน่: "ขอแค่ได้อยู่เมืองนี้ ทำอะไรก็ได้!"
นางเฉียนหันไปมองหลานชายเฉียนหมานชาง พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม: "หมานชาง เธอก็รู้ว่าป้าอาภัพ ไม่มีลูกสักคน หวังพึ่งแค่เธอกับเฉียวฮุ่ยให้เลี้ยงดูยามแก่เฒ่า"
เฉียนหมานชางพยักหน้า พูดด้วยความจริงใจ: "แน่นอนอยู่แล้ว หลานชายก็เหมือนลูกครึ่งหนึ่ง ท่านวางใจได้ ผมจะเลี้ยงดูท่านจนวันตาย"
นางเฉียนตีขาไปพลางหัวเราะไปพลาง: "คำพูดสวยหรูใครๆ ก็พูดได้ ป้าอายุขนาดนี้แล้ว อะไรไม่เคยเห็น บางคนมีลูกชายแท้ๆ ยังไม่เลี้ยงดูพ่อแม่เลย แล้วหลานชายจะไปอวดอ้างอะไร คำพูดอย่างเดียวไม่พอ เธอจะเอาอะไรมารับประกันกับป้า? ป้าจัดการให้ต้าจ้วงแล้ว พวกเธอตบก้นหนีกลับบ้านเก่าไป ป้าคนแก่ๆ จะทำยังไง?"
ก่อนหน้านี้หล่อนไม่เคยมีความกังวลเรื่องการเลี้ยงดูยามแก่เฒ่า คิดว่าเฉียวฮุ่ยกับซื่อเย่จะกลายเป็นครอบครัวเดียวกันอย่างเป็นธรรมชาติ ยังไงก็ได้อยู่สบายยามแก่ เผลอคิดว่าเฉียวฮุ่ยนังเวรนี่ไม่เอาไหน กลับให้แม่ลูกตระกูลหลินได้อานิสงส์ใหญ่หลวงแทน
ตอนนี้กู้ซื่อเย่มีครอบครัวกับคนอื่นแล้ว ตนที่เป็นแค่ป้าใหญ่ก็ได้แค่เป็นป้าใหญ่เหมือนเดิม ถึงแม้ทุกเดือนเขาจะยังส่งเงิน 10 หยวนมาให้ แต่พอตนขยับตัวไม่ไหวจริงๆ เงิน 10 หยวนนี่ก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้