“จะเอาเงินอีกเหรอ?” เฉียนเฉียวฮุ่ยเลิกคิ้วขึ้น ไฟโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที “คราวนี้จะเอาไปทำอะไรอีก?”
“ฉัน ฉันเรียนภาษาอังกฤษไม่ไหว อยากเรียนพิเศษอีกสองคอร์ส” หลี่เหมยก้มหน้าลง พูดด้วยความหงุดหงิด
ตอนอยู่ตระกูลกู้ เวลาขอเงินแม่ไม่เคยขี้เหนียวแบบนี้ ล้วนให้โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ตอนนี้ย้ายออกมาแล้ว ไม่เพียงอาหารการกินในบ้านแย่ลง แม้แต่ใช้เงินยังขี้เหนียวขี้เหนียว
“ทำไมต้องเรียนพิเศษอีก? ไปโรงเรียนทั้งวันเรียนอะไรมาบ้าง? เรียนไม่ดีแล้วยังต้องไปเสียเงินเรียนพิเศษอีก เธอเอาอะไร? อยู่เฉยๆไม่ทำอะไรแล้วยังจะใช้เงินคนเดียวอีก เราจะไม่กินไม่ใช้กันเลยเหรอ?” เฉียนเฉียวฮุ่ยด่าไม่อ้อมค้อม
เธอทำงานในฟาร์มหมูเดือนหนึ่งเหนื่อยแทบตายได้เงินแค่สามสิบหกหยวน คราวที่แล้วกลับมาครั้งหนึ่งก็เอาไปสี่สิบ คราวนี้ยังจะมาขอเงินอีก! มีแต่รายจ่ายไม่มีรายรับ ต่อให้มีเงินเป็นภูเขาทองภูเขาเงินก็ไม่พอให้เธอใช้แบบนี้!
ยิ่งเห็นนิสัยเห็นแก่ตัวเห็นแก่ได้แบบนี้แล้ว ยังคิดว่าจะได้ไปอยู่ดีกินดีด้วยอีก ต่อไปคงได้กินลมแน่ๆ!
“ตั้งแต่เรียนมาจนเดี๋ยวนี้ฉันเรียนพิเศษกี่ครั้งกัน? รู้แต่จะโทษฉัน ก็เพราะเธอต่างหาก!” หลี่เหมยทำหน้าน้อยใจบ่นว่า “ถ้าเธอไม่ทำให้คุณลุงกู้หนีไป เราจะถูกไล่ออกมาได้ยังไง? จะจนแบบนี้ได้ยังไง? เธอไม่มีฝีมือเองแล้วยังจะมาโทษฉันอีก! โรงเรียนเปลี่ยนกฎจบการศึกษาฉันจะทำยังไงได้? ภาษาอังกฤษฉันไม่เก่งอยู่แล้ว เธอก็รู้ไม่ใช่เหรอ! ไม่เรียนพิเศษก็สอบไม่ผ่าน สอบไม่ผ่านก็จบไม่ได้ เธอคิดว่าฉันอยากเรียนพิเศษเหรอ!”