"เสี่ยวเป่ย เธอต้องเข้าใจผู้การ เขามีภารกิจทหาร—"
ยังไม่ทันที่ลู่ลิ่งจะพูดจบ กู้เสี่ยวเป่ยก็พูดสวนขึ้น "พี่ครับ ไม่ต้องพูดแล้ว ผมไม่อยากฟัง! พี่ชอบบอกให้ผมเข้าใจเขา แล้วเขาไม่เข้าใจผมบ้างหรือไง? ผมแค่อายุน้อย ไม่ใช่โง่ พี่อย่ามาหลอกผม! คนอื่นโดนรังแกก็มีพ่อออกหน้าให้ แต่ผมไม่มี! ตอนที่ผมต้องการเขา เขาอยู่ไหน? ตอนนี้ผมไม่ต้องการเขาแล้ว ก็ไม่ต้องให้เขามาดูแล! เขาไม่คิดว่าหน่วยทหารคือบ้านของเขาเองเหรอ? ให้เขากลับบ้านไปเถอะ ผมจะไม่ร้องไห้งอแงห้ามเขาไปอีกแล้ว!"
ลู่ลิ่งจะพูดต่อ แต่เจียงหลินเซี่ยยกมือห้ามไว้ พร้อมส่ายหน้า เด็กคนนี้กำลังดื้อรั้น ตอนนี้พูดอะไรไปก็ฟังไม่เข้าหู มีแต่จะยิ่งแย่ลง เดี๋ยวอารมณ์พลุ่งพล่านแล้วแผลแตกขึ้นมาอีกจะยุ่ง
"ฉันว่าเสี่ยวเป่ยพูดไม่ผิด" เจียงหลินเซี่ยเดินไปนั่งที่ขอบเตียง ลูบหน้าอกให้กู้เสี่ยวเป่ย "ไม่อยากให้เขาดูแลก็ไม่ต้องให้เขาดูแล"
กู้เสี่ยวเป่ยก่อยาวหายใจออก ทรมานจนหน้าเบ้ "โอ๊ย เจ็บจัง"
ลู่ลิ่งทำหน้าตื่นตกใจ ลุกขึ้นยืนถาม "เจ็บตรงไหน?"
"เจ็บซี่โครงไง แตกทั้งแถบจะไม่เจ็บได้ยังไง? ยังไม่หัก ยังไม่ตาย อดทนหน่อยก็แล้วกัน!" เจียงหลินเซี่ยพูดเสียงเรียบ
"พี่สาว ตอนนี้ผมเพิ่งรู้ว่าพี่นี่แหละโหดร้ายจริงๆ" กู้เสี่ยวเป่ยกัดฟันพูด
"รู้แล้วก็ดี ต่อไปอย่ามาหาเรื่องฉันล่ะ เธอนี่ซี่โครงแตก แต่ขาแขนไม่มีอะไร ควรขยับตัวบ้าง อย่านอนจนกล้ามเนื้อลีบ" เจียงหลินเซี่ยพูด