“กู้เสี่ยวเป่ยทำร้ายเฉียงจื่อเป็นเรื่องจริง ฉันไปหาที่อื่นตรวจบาดแผลมาแล้ว นี่คือทนายที่ฉันจ้าง มาขอเจรจา” หลี่เหมยชูเอกสารตรวจบาดแผลในมือ พยายามทำตัวนิ่ง ๆ พูดพลางหันเหความสนใจของลู่ลิ่งไปที่เฟิงม่านหนี
นางแม้จะอาศัยอยู่ในตระกูลกู้มานาน แต่เจอหน้าลู่ลิ่งไม่กี่ครั้ง ได้ยินว่าเขาล้มป่วยจนตัวแข็งทื่อต้องนอนบนเตียงตลอด ตอนที่กู้ซื่อเย่พาพวกนางมาที่นี่นางจำใจเข้าไปดูเขาครั้งหนึ่งแล้วก็ไม่เจอหน้ากันอีกเลย
ต่อมาก็เป็นตอนที่เขานั่งรถเข็นมาที่โรงเรียน นางถึงได้เห็นหน่าตาลู่ลิ่งชัด ๆ ต่างจากที่นางคิดไว้มาก ไม่ได้หยาบกร้านเลย หน้าตาหล่อเหลาคมคาย ดูแล้วทำให้อุ่นใจ แต่เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับนางแล้ว นางรู้ดีว่าทำไมถึงถูกไล่ออกจากตระกูลกู้ ดังนั้นนางไม่เคยมีความรู้สึกใด ๆ ต่อลู่ลิ่งเลย ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นคนพิการ จะเป็นไปได้ยังไง!
ตอนนี้เขายืนขึ้นได้แล้ว นางก็แค่มองว่าเขาเป็นภัยคุกคาม จะไปถูกหน้าตาเขาหลอกลวงได้ยังไง? เขากับเจียงหลินเซี่ยอยู่ฝ่ายเดียวกัน น่ารังเกียจเหมือนกัน!
เฟิงม่านหนีดึงสติกลับมา พูดตามหน้าที่ว่า “พวกเรามาเพื่อแก้ปัญหา ไม่ได้มาสร้างความขัดแย้งเพิ่ม ขอให้พวกคุณให้ความร่วมมือ”
“คุณเป็นทนาย?” ลู่ลิ่งมองเฟิงม่านหนีถามเสียงเย็น
“ใช่” เฟิงม่านหนีพูดพลางหยิบนามบัตรจากกระเป๋าเอกสารยื่นให้ เขารู้สึกอยากสร้างความเกี่ยวข้องกับชายตรงหน้าเหลือเกิน