ท้องฟ้ามืดครึ้ม ดูท่าจะมีหิมะตก
หลี่เหมยออกจากคลินิก เอามือถูๆ กัน ก่อนจะลังเลว่าจะกลับไปกินข้าวดีหรือไม่
"พี่..." หลี่เฉียงพุ่งเข้ามากอดเอวหลี่เหมย "พี่ออกมาแล้ว เดี๋ยวพี่รอตั้งนาน"
หลี่เหมยดึงเขามาไว้ข้างหน้า ยกมือขึ้นอุ้มแก้มน้อยๆ ของเขา พูดว่า "เลิกเรียนแล้วไม่กลับบ้าน มาหาพี่ทำไม?"
หลี่เฉียงขมวดคิ้ว "ไม่อยากกลับไปกินข้าวบ้าน พี่ พี่ได้เงินเดือนหรือยัง พาพี่ไปกินร้านหน่อยสิ"
หลี่เหมยชี้ไปที่หน้าผากเขา เอ่ยอย่างหมั่นไส้ "ข้าแน่ใจว่าเจ้าหนูนี่จะมาหาพี่ได้ยังไง ที่แท้ก็คิดเรื่องนี้อยู่"
หลี่เฉียงดึงแขนของเธอ ออดอ้อน "พี่ๆ ได้หรือยังล่ะ?"
หลี่เหมยล้วงมือลงในกระเป๋า คลำดูแล้วถอนหายใจ "ไปเถอะ ไปกินเกี๊ยว!"
หลี่เฉียงส่งเสียงเชียร์ แล้วผลักหลี่เหมยเดินไปทางร้านอาหาร
ถึงร้านเล็กๆ หลี่เหมยก็ไม่กล้าสั่งมาก สั่งเกี๊ยวไส้กุยช่ายไข่หนึ่งจาน กับหมูสามชั้นต้นหอมครึ่งจาน นับว่ามีเนื้อมีมันบ้าง
"ลุงกับป้ายังไม่กลับอีกเหรอ?" หลี่เหมยขมวดคิ้วถาม
"อ้อ น่ารำคาญจะตาย! ทุกวันนี้แม่ทำกับข้าวไม่ดีเลย มื้อไหนๆ ก็เป็นผักดองเปรี้ยวผัด ข้ากินจนจะอ้วกแล้ว!" หลี่เฉียงบ่น
เขาก็คิดไม่ตกเหมือนกันว่าลุง ป้า รวมทั้งลูกพี่ลูกน้องทั้งสอง คนจะพากันมาตั้งหลายคน แล้วก็อยู่มาอาทิตย์หนึ่งแล้ว ยังไม่มีทีท่าจะกลับบ้านเกิด