เฉียนหมานชางไม่คิดเลยว่าตุ๊กตาเสือผ้าตัวเล็กๆ จะทำให้พวกเขาตั้งตัวได้ในเมืองใหญ่ขนาดนี้ เขาเดิมทีคิดว่าแค่ได้ค่าขนมเล็กน้อยก็พอแล้ว ไม่คิดว่าจะได้มากกว่าทำงานเสียอีก
ตอนแรกแม่ลูกคู่นั้นไปขายของที่ตลาด ต่อมาก็ร่วมมือกับพิพิธภัณฑ์ทำผลิตภัณฑ์สร้างสรรค์ทางวัฒนธรรม ต่อมาอีกก็มีคนมาซื้อของเป็นจำนวนมาก ออเดอร์เยอะจนแม่ลูกทำไม่ทัน ยังต้องจ้างคนในเขตทหารมาช่วยทำหลายคน
ต่อมาเขากับภรรยาปรึกษากันแล้ว ก็ตัดสินใจเปิดร้านเสียเลย นักวิจัยเสิ่นจากพิพิธภัณฑ์ช่วยพวกเขาเลือกทำเลที่ตั้งร้าน ตั้งใจจะเปิดก่อนปีใหม่
พวกเขามีวันนี้ได้ หลินอาชิ่วและเจียงหลินเซี่ยช่วยเหลือไว้มาก ดังนั้นต้องเชิญพวกเขามากินข้าวด้วย นางเฉียนหมายความว่าจะต้องจัดใหญ่ๆ ก่อนหน้านี้เธอกับเฉียวฮุ่ยทำเรื่องโง่ๆ ไว้มากมาย พอดีมื้อนี้จะได้คืนดีกัน ไม่ว่าจะยังไงก็เป็นญาติกัน ต่อไปอยู่ในเมืองด้วยกัน ช่วยเหลือกันก็ดีที่สุด
เฉียนหมานชางก็คิดว่าใช่ เพราะศัตรูกันไว้ดีกว่าคืนดี และยิ่งเป็นญาติกัน การสามัคคีกันดีที่สุด
เขากับต้าจ้วงและนิวฮวามาจัดเตรียมก่อน ยังซื้อจินหลี่เป่ามาหนึ่งกล่อง ส่วนหวังหงเซี่ยไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ให้นางเฉียน แล้วก็ไปบอกเฉียวฮุ่ยให้พาลูกสองคนมาด้วย
ไม่นาน หวังหงเซี่ยก็พยุงนางเฉียนมาถึงก่อน
เฉียนหมานชางรีบเชิญเข้าไป "ป้า มา เชิญนั่งข้างใน"
นางเฉียนกวาดตามองห้องส่วนตัวที่พวกเขาจองไว้ โต๊ะกลมใหญ่ปูผ้าขาวสะอาด บนโต๊ะวางจินหลี่เป่าเรียงเป็นวง มีชามตะเกียบใหม่เอี่ยม อดพยักหน้าด้วยความพอใจไม่ได้