"นี่...นี่..." หวังหงเซี่ยคิดอยู่นิดหน่อย ถ้าตัวเองปฏิเสธไปอีกก็ดูจะเกินไปหน่อย และที่สำคัญเธอจำเป็นต้องใช้เงินก้อนนี้จริงๆ ในเมื่อพวกเขาไม่รับ เช่นนั้นตนก็จะจดจำบุญคุณนี้ไว้ ภายภาคหน้าหากมีโอกาสจะตอบแทน
"พี่สะใภ้ ในเมื่อเสี่ยวเซี่ยและเธอพูดอย่างนี้ ฉันก็จะไม่เกรงใจพวกเธอแล้ว เงินนี้ฉันรับไว้ ความบุญคุณนี้ฉัน หวังหงเซี่ย จะจำไว้ ต่อไปหากเธอและเสี่ยวเซี่ยต้องการความช่วยเหลือ ต่อให้ต้องฝ่าดงดาบทะเลเพลิง พวกเราจะไม่ขมวดคิ้วแม้แต่น้อยเลย!"
"ดี!" หลินอาชิ่วยิ้มพยักหน้า
เธอไม่คิดเลยว่าในวันหนึ่งข้างหน้า เจ้าตุ๊กตาเสือผ้าเล็กๆ ตัวนี้จะไปไกลถึงต่างประเทศ และยิ่งไม่คิดว่าหวังหงเซี่ยและนิวฮวาจะทุ่มเททุกอย่างที่มีเพื่อช่วยเธอ...
แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องภายหลัง ตอนนี้มีเรื่องเดือดร้อนมาถึงหน้าประตูแล้ว
"หวังหงเซี่ย แกออกมาให้ฉันได้เลย ฉันเตือนแกไว้ก่อน เงินหนึ่งพันนั้นไม่ใช่ของแก แกจะยกให้ใครก็ได้อย่างนั้นหรือ? ฉันไม่ยอม แกห้ามเอาไปให้เจียงหลินเซี่ย แกเอาเงินคืนมาให้พวกเรา!" เฉียนเฉียวฮุ่ยหอบหายใจตะโกน
หล่อนวิ่งมาทั้งทาง เหนื่อยแทบแย่ ยืนกอดอกอยู่ในลานบ้านของตระกูลกู้แล้วด่าทอ "เม่งเม่งเป็นหลานแท้ๆ ของแก ตุ๊กตาเสือตัวเดียวแกก็กล้าอ้าปากขอตั้งหนึ่งพัน แกมันคนใจดำ! รีบเอาเงินคืนมาให้พวกเรา ฉันไม่เอาตุ๊กตาเสือห่วยๆ ของแกแล้ว!"
หวังหงเซี่ยทำหน้าลำบากใจ ไม่รู้ว่าหล่อนตามมาหาได้ยังไง แล้วยังมาด่าในลานบ้านคนอื่นอีก "พี่สะใภ้อาซิ่ว ฉันขอโทษจริงๆ ฉันไม่รู้ว่าหล่อน..."