สี่ทุ่ม เฉินหยางยืนอยู่หน้าห้องของหวังเซียงหลาน ก่อนจะเคาะประตูเบา ๆ
“เข้ามา”
เสียงอ่อนหวานของเธอดังมาจากด้านใน
เฉินหยางผลักประตูเข้าไป หวังเซียงหลานกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง ผมยาวสยายลงบนแผ่นหลัง เมื่อเทียบกับตอนกลางวันที่รวบไว้แล้ว ยามนี้เธอดูอ่อนหวานขึ้นหลายส่วน แสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมติดผนังส่องบนใบหน้า ทำให้เธอดูน่ารักบอบบาง
“เซียงหลาน ยังไม่นอนเหรอ?” เฉินหยางเดินเข้าไปนั่งข้างเธอ แล้วยื่นมือโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขน
หวังเซียงหลานยิ้มบาง ๆ “ฉันรอคุณอยู่น่ะ วันนี้เม่ยเอ๋อร์กลับบ้านแม่ ส่วนพี่ถิงถิงกับพี่เหมยจื่อตั้งครรภ์ ฉันเดาไว้อยู่แล้วว่าคืนนี้คุณต้องมาหาฉันแน่!”
ขณะพูด ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มอ่อนโยน แต่ลึกลงไปในดวงตากลับซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้
เฉินหยางสังเกตเห็น แต่ไม่ได้ซักถาม
เขาก้มลงจูบริมฝีปากของเธอ
ริมฝีปากของหวังเซียงหลานนุ่มละมุนและมีรสหวานจาง ๆ เธอยกแขนโอบคอเขา พลางตอบรับจูบของเขา
ทั้งคู่จูบกันอยู่หลายนาที ก่อนจะแยกออกจากกัน
ใบหน้าหวังเซียงหลานขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอเอ่ยเสียงเบา “เสี่ยวหยาง เราไปอาบน้ำด้วยกันก่อนเถอะ!”
เฉินหยางจับมือเธอ พากันเดินไปยังห้องอาบน้ำ
ตอนแรกจ้าวถิงถิงออกแบบห้องเหล่านี้ร่วมกับนักออกแบบ ทุกห้องมีห้องอาบน้ำและห้องสุขาแยกเป็นสัดส่วน โดยเฉพาะหน้าหนาวจะสะดวกมาก อาบน้ำเสร็จก็ขึ้นเตียงได้เลย
ยี่สิบนาทีต่อมา เฉินหยางอุ้มหวังเซียงหลานออกมาจากห้องอาบน้ำ
บนร่างของเธอยังมีหยดน้ำเกาะอยู่ประปราย เส้นผมก็เปียกชื้นเล็กน้อย
เฉินหยางใช้ผ้าขนหนูเช็ดตัวและเส้นผมให้แห้ง ก่อนจะประคองเธอวางลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา
“เซียงหลาน” เฉินหยางโน้มตัวมองเธอ
ใบหน้าหวังเซียงหลานแดงระเรื่อ ดวงตาพร่างพราวไปด้วยหยาดน้ำ เธอยกแขนโอบคอเขาแล้วดึงเขาลงมา
ทั้งคู่จูบกันอีกครั้ง คราวนี้ยาวนานและลึกซึ้งกว่าเดิม
หวังเซียงหลานทั้งเร่าร้อนและเป็นฝ่ายรุก เฉินหยางสัมผัสได้ว่าใต้ความเร่าร้อนนั้น เธอซ่อนความรู้สึกอันปั่นป่วนไว้มากมาย