เช้าวันพฤหัสบดี เฉินหยางเพิ่งฝึกหมัดเสร็จในลานบ้าน ช่างที่กำลังตกแต่งวิลลาอีกหลังหนึ่งก็มาถึงพอดี
เฉินหยางคุยกับหัวหน้าช่างอยู่ครู่หนึ่ง อีกฝ่ายบอกว่าวิลลาหลังนี้ก็น่าจะตกแต่งเสร็จภายในหนึ่งสัปดาห์
ขั้นต่อไปก็เป็นการวางผังและก่อสร้างสวนแบบภูมิทัศน์แล้ว หากจัดการพื้นที่ลานบ้านสิบกว่าหมู่นี้เสร็จ ก็จะกลายเป็นสวนสาธารณะขนาดย่อมแห่งหนึ่ง
เฉินหยางเพิ่งกลับเข้ามาในห้องรับแขก หวังเซียงหลานก็ยื่นหน้าออกมาจากห้องครัวด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้าแล้วพูดว่า “เสี่ยวหยาง อาหารเช้าเสร็จแล้ว”
สองคืนติดต่อกัน ซูเม่ยเอ๋อร์อยู่เป็นเพื่อนพ่อแม่และคุณปู่ที่อำเภอ โทรมาบอกว่าคืนนี้ถึงจะกลับมา
สองคืนมานี้เฉินหยางเอาใจหวังเซียงหลานอย่างเต็มที่ ภายใต้การปลอบโยนและเกลี้ยกล่อมของเขา นางก็เลิกกังวลเรื่องตัวเองจะตั้งครรภ์ได้หรือไม่ ทุกอย่างปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ
ที่โต๊ะอาหาร จ้าวถิงถิง หลี่เหมย และคุณลุงใหญ่ต่างนั่งประจำที่กันแล้ว
หลังเฉินหยางนั่งลง หวังเซียงหลานก็ยังวุ่นอยู่ในครัว
“เซียงหลาน ไม่ต้องยุ่งแล้ว มากินข้าวก่อนค่อยว่ากัน” เขาตะโกนเรียก
หวังเซียงหลานถือจานกับข้าวจานสุดท้ายออกมา พลางยิ้มแล้วพูดว่า “มาแล้ว ๆ”
ทุกคนนั่งล้อมโต๊ะ กินอาหารกันอย่างครึกครื้น
หลังอาหารเช้า ทุกคนก็นั่งพักย่อยอาหารอยู่บนโซฟา
เสียงรถจักรยานยนต์ดังมาจากหน้าประตูรั้วใหม่ จากนั้นรถก็ขับเข้ามาจอดตรงหน้าวิลลา
“คุณหมอเฉินอยู่บ้านไหมครับ? คุณหมอเฉิน!”
เสียงเร่งร้อนตะโกนดังมาจากด้านนอก
เฉินหยางลุกขึ้นเดินไปที่ประตู
ด้านนอกมีสามีภรรยาหนุ่มสาวคู่หนึ่งยืนอยู่
ฝ่ายชายอายุราวยี่สิบหกหรือยี่สิบเจ็ดปี สีหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย ส่วนฝ่ายหญิงอุ้มเด็กชายวัยสามถึงสี่ขวบ ดวงตาบวมแดง เห็นได้ชัดว่าเพิ่งร้องไห้มา
เด็กถูกห่อด้วยเสื้อคลุมเก่าตัวหนึ่ง เหลือให้เห็นเพียงใบหน้าเล็ก ๆ —
ใบหน้าซีดเหลือง ริมฝีปากเขียวคล้ำ ดวงตาปรือปิด หายใจค่อนข้างหอบ
“คุณหมอเฉิน!” เมื่อฝ่ายชายเห็นเฉินหยางก็แทบจะคุกเข่าลง “ขอร้องล่ะครับ ช่วยลูกชายผมด้วย!”