วันเสาร์เวลา 10 โมงเช้า เหลิ่งปิงซวงขับรถตู้ที่ยืมมาจากที่ทำงานมาถึงหมู่บ้านตระกูลเฉินอีกครั้ง
วันนี้เธอสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อนกับรองเท้าแตะส้นแบน รูปร่างเพรียวบาง ขาเรียวยาวขาวผ่อง ยิ่งขับให้เธองดงามราวนางฟ้า
ในมือเธอถือถุงใบใหญ่ ข้างในเป็นองุ่นกับแอปเปิลที่ซื้อระหว่างผ่านตัวอำเภอ
เมื่อเดินมาถึงประตูรั้วบ้านเฉินหยาง เธอก็ยกมือเคาะบานประตูที่เปิดค้างอยู่เบา ๆ
ในลานบ้าน ซูเม่ยเอ๋อร์กำลังฝึกกระบวนท่าสุดท้ายของหมัดพยัคฆ์ พอเก็บท่าก็เห็นเหลิ่งปิงซวงยืนอยู่หน้าประตู จังหวะเคลื่อนไหวจึงชะงักไปเล็กน้อย
หวังเซียงหลานกำลังกวาดใบไม้ตรงมุมลาน พอเห็นหญิงสาวแปลกหน้าหน้าตาสะสวยยืนอยู่ตรงประตูรั้ว ก็จับไม้กวาดยืนนิ่งอยู่กับที่
หลี่เหมยกำลังยอง ๆ ล้างผักข้างบ่อน้ำโยก เธอเงยหน้าขึ้นเห็นว่าเป็นเหลิ่งปิงซวง ก็ยิ้มทักว่า
“พี่ปิงซวงมาแล้วเหรอคะ?”
หลี่เหมยลุกขึ้นยืน “เข้ามานั่งข้างในสิคะ อย่ายืนอยู่หน้าประตูเลย พี่ถิงถิงกำลังดูแบบออกแบบอยู่ในห้องโถงค่ะ”
จ้าวถิงถิงได้ยินเสียงจึงเดินออกมาจากห้องโถง มือถือแบบออกแบบตกแต่งบ้านอยู่ “ปิงซวงมาแล้วเหรอ เข้ามานั่งข้างในสิ ข้างนอกร้อนแดดนิดหน่อย”
เหลิ่งปิงซวงเดินเข้ามาในลานบ้าน กวาดตามองไปรอบหนึ่ง ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่หวังเซียงหลาน
เธอไม่เคยเจอหญิงสาวคนนี้มาก่อน ดูอ่อนวัยกว่าหลี่เหมยเสียอีก ผิวขาวสะอาด ใบหน้าละมุน หน้าตาสะสวยมาก
จ้าวถิงถิงมองตามสายตาของเธอ ก่อนยิ้มแล้วดึงหวังเซียงหลานเข้ามาใกล้ “ปิงซวง นี่เซียงหลาน สองสามวันก่อนเสี่ยวหยางไปรับกลับมา ต่อไปก็เป็นคนในครอบครัวเราแล้ว”
หวังเซียงหลานหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย ก่อนทักเหลิ่งปิงซวงเสียงเบา “สวัสดีค่ะพี่ปิงซวง...”
เหลิ่งปิงซวงยิ้มแล้วส่งถุงผลไม้ในมือให้หวังเซียงหลาน